even tussendoor

Er wordt regelmatig gevraagd om weer eens een nieuwe foto van de kleine banjers.
Dit keer een van de drie van onze oudste dochter:
Lene (net 5 dus), Kasper (in april wordt hij 4) en Elin (1,5). 

De andere twee komen binnenkort ook weer logeren, dus ook daarvan zal een foto worden gepubliceerd. 

opa's taak voor het feestje van Lene

Toch nog even als aanvulling op mijn vorig blogbericht: 
Marjolein had bedacht dat als een van de onderdelen van het feest het spel Ezeltje Prik ook wel erg leuk zou zijn.
"Kan jij een plaatje zachtboard regelen pap?".
Natuurlijk kon dat.





Vader gaat op stap en zorgt voor een plaat, waarop hij dan ook maar 'even' de ezel schildert.
Is dat nou niet geweldig ?
Het werd een groot succes !

een kinderfeestje

Lene is vandaag vijf jaar geworden, vijf al weer. De tijd is omgevlogen. Dit jaar voor het eerst dus is het een verjaardag met alles erop en eraan..... een familiefeestje, zoals gebruikelijk, maar ook een echte verjaardag op school. 
En dat is nogal wat: er moet worden uitgedeeld, niet alleen op school maar ook bij de naschoolse opvang...; er wordt gezongen nadat de jarige een heuze kroon is opgezet.....; de jarige mag met haar secondanten de school rond voor de andere jufs en meesters.... én er is een kinderpartijtje.

Vrijdag a.s. wordt dat gevierd. Lene mocht maar liefst zes kinderen uitnodigen dus met Kasper erbij zijn dat acht banjers! Ik laat de organisatie van de partij zelf geheel aan mij voorbij gaan. Mij moet je daar niet bij hebben. Ik heb daar eigenlijk te weinig geduld voor en vind al die koters bij elkaar heel erg druk.  

Ik mag Elin ophalen, ook die kun je niet bij zo'n feestje hebben. De kleine druif loopt nét, en wil ook overal met haar neus vooraan staan. Zij gaat lekker mee met mij.

Maar in de voorbereiding van het feest heb ik een taak, meerdere taken. Een daarvan is vandaag al geklaard: ik heb acht knikkerzakken gemaakt die door de kinderen zullen worden versierd. 

ouder worden

de drie grootsten 

Wat zit een mens toch raar in elkaar, eigenlijk. Als je op een leeftijd bent zoals ik, een eind op weg naar de aow, dan vliegt de tijd.... Dan gaan de dagen sneller dag voorheen, is een uur altijd zo maar weer om. Zijn er nog heel veel dingen die je écht werkelijk nog wilt, naast een aantal zaken waaraan je helemaal geen behoefte meer hebt. Je krijgt eigenlijk haast.

Je tempo wordt langzamer, maar daardoor lijkt de klok twee keer zo snel te lopen. 

Dat is nog totaal anders voor Lene, haar kan de tijd niet snel genoeg gaan. 
Als ik groot ben, wat groter Oma, dan hoor ik bij de oudste kleuters en dan mag ik eindelijk ook schrijven van Juf Ingrid. Als ik vijf ben, dan ga ik op zwemles; dan mag ik in het diepe zwembad, zónder vleugeltjes. 
Ik kan al heel goed fietsen maar als ik nog wat groter ben dan krijg ik een nóg grotere fiets! Mama zegt, dat als ik zeven of acht ben, dan krijgen we misschien een poes. Ze moet daar nog wel over nadenken  hoor.... 
Als ik groter ben, dan ga jij nog niet meteen dood hè? Want ik ga, als ik zestien ben of zo, eerst nog op kamers en dan kan jij komen kijken.... ik ga eerst op kamers met Mickey. En pas veel later ga ik trouwen.

de meisjes

De wereld is erg overzichtelijk als je nog maar pas vier bent. 

Maar dan deze uitspraak van vorige week: 
Ik word in januari VIJF ........(en dan even stilte en een heel diepe zucht) om te vervolgen met: "Lekker!" 

radiostilte

Het was druk het afgelopen jaar, heel erg druk. Dat zorgde voor mijn afwezigheid op dit blog. Maar ook het bloggen zelf..... tsja.... ik weet niet. Het valt me zwaar om wéér een bericht te plaatsen dat eigenlijk niet veel om het lijf heeft, dat eigenlijk niets meer voorstelt dan het presenteren van kleinkinderen of door mij gefröbelde zaken....
Wil ik dat soort zaken nu werkelijk met iedereen delen ?

Veel volgers had ik niet, weinig mensen heb ik dus teleurgesteld door niet te verschijnen.
Toch dringt de 'harde kern' soms aan...... waar ben je, waar blijf je.....?
Zet het nu even op 'het net'.

Daarom dus ben ik er weer, maar wel ....... af en toe !!

Met die kleinkinderen gaat het fantastisch. Lene is sinds begin van dit jaar naar de basisschool (de letters s moeten met veel geslis worden uitgesproken :-)).
Kasper vond dat écht niet leuk ! Maar gelukkig ging begin van dit jaar zijn kleine zusje Elin (al weer een flink half jaar) met hem mee naar de crèche en kon hij als 'stoere broer'  voor haar zorgen.
Ook Bart kan volgende week de stoere bink uithangen op de crèche want dan gaat ook zijn zusje Bibi (nu 4 maanden) met hem mee.

Dus om de radiostilte op gepaste wijze weer te doorbreken: foto's van het stel.

Daar is ze dan: Elin Jacoba Machteld

Eindelijk, daar is ze dan. Na twee dagen méér dan 40 weken was ze er dan toch opeens.

Op 2 juli is geboren ELIN JACOBA MACHTELD, 's morgens om 11.30 uur, gewoon lekker thuis, 3560 gram en een bos donkere haartjes. 
Wat een wonder is de geboorte van zo'n klein mensje.

We zijn er allemaal zielsgelukkig mee!

Deze foto is vanochtend genomen. Het wurm is nog geen week oud maar kijk nou toch eens wat ze wijs uit haar oogjes kijkt..... Of zie ik dat alleen maar door die roze wolk die nog om ons heen hangt? 

zo zoet (aandoenlijk)

Dit blog is er ook een beetje voor om te pronken met mijn kleinkinderen. Ik weet dat meerdere (vaak anonieme) volgers juist daarom af en toe eens even kijken.

En deze foto moet dan écht even worden getoond.

Ik zeg altijd maar zo...... Opa's en Oma's zijn zó vermoeiend!

slingers

Bij de geboorte van Lene, en ook bij de geboorte van Bart, maakte ik als kraamcadeautje een slinger. Die kan jaren mee en was bedoeld als cadeautje eigenlijk voor het gezin. Maar bij de verjaardagen die volgden was één slinger toch wel wat weinig en dus ontstond het idee dat ik voor élk kleinkind eigenlijk een slinger zou moeten maken, dan konden allebei de slingers worden opgehangen en 'toonde' het wat meer.






Op 16 april wordt kleine Kasper al weer twee en dus heb ik mij de afgelopen weken met zijn slinger bezig gehouden. Vriendinnen werd gevraagd hun lapjesmand eens te bekijken of daar restjes in zaten die in de slinger mochten. Ook Kaspers moeder leverde natuurlijk materiaal (een overhemd van zijn vader, restjes van rokjes van zijn zus, restjes van eerder door Marjolein gemaakte kraamcadeautjes).







Het leukst is een slinger met veel kleurtjes en veel afwisseling. Er zitten zúlke schattige stofjes bij.









Hij is af en kan op tijd worden afgeleverd. Zondag a.s. wordt zijn verjaardag gevierd.

Ik kan voort aan de slingers voor kleinkind nummer 4 bij Marjolein én kleinkind nummer 5 bij Lenneke.
Beide dochters zwanger, wat een feest !!!!

Weliswaar geen winter, maar kóud!!!!!

Nu wij onze agenda wat gemakkelijker kunnen indelen doordat er geen vaste werkdagen meer zijn, zijn we een weekje naar ons huisje aan zee.

Twee van de drie kleinkindertjes gaan mee, althans voor twee dagen. Dan worden ze weer opgehaald door hun moeder. We treffen het geweldig met het weer, de dagen dat zij er zijn is het zelfs erg zonnig, maar wel koud. Geen buitenspeelweer dus, althans niet voor veel langer dan een half uurtje.
Maar binnen spelen heeft ook zo zijn charmes. 

Neefje Bart, door Lene en Kasper ook werkelijk zo genoemd, is in de ban van tenten maken met zijn vader en als Lene en Kasper dat via de facetime zien, is natuurlijk onmiddellijk dat idee rijp om ook hier te worden verwezenlijkt.
Opa is zo gek nog niet en haalt alle kussens van de bank, van de stoelen en hangt hier en daar een dekentje.



Maar dan heb je ook wat. Ze hebben echt uren met de tent gespeeld.
Daarna nog pannenkoeken eten, wát een leven.


Het is bijna jammer als je dan weer door mama wordt opgehaald. 

in bedrijf

Het afgelopen weekend was de hele familie bij elkaar in het huisje-aan-zee en dus kon ook het kleine huisje worden gebruikt. De kleintjes waren dól enthousiast en daarom (op verzoek) maar wat foto's:

Kasper had nog wat moeite met het vinden van de deur en gebruikte dus geregeld het raam om binnen te komen. Heel goed bedacht was ook dat aan de onderkant géén bandjes zaten om het huis aan zijn geraamte vast te binden; ook dat was véél gemakkelijker met het naar binnen gaan. 
Kortom: een doorslaand succes. Ik wacht op de vraag of ze er ook écht eens in mogen slapen.

grondige renovatie

het zijaanzicht

Bij de opruiming van de zolder al weer een paar maanden geleden vond ik ook het speelhuis van onze dochters. Dat huisje bestaat is ongeveer 1 bij 1,5 meter en ook zo iets hoog. Je kunt er als kleine purk dus best in zitten. 
Ook onze dochters hebben er heel wat dagen in doorgebracht, op regenachtige dagen zette ik het ding ook rustig midden in de kamer op.
Het had plastic muren en dak en dat was vies, hard geworden, stonk een beetje en vertoonde ook al een forse scheur, maar het staketsel was natuurlijk nog prima. 


Op naar Ikea waar voor geen geld geweldige stof werd gekocht en aan de slag.
Dat viel nog wel behoorlijk tegen. Het is toch een lijvig project én het moest erg leuk én met verschillende vlakken én een markiesje én gordijntjes.... Ik had het mijzelf niet echt gemakkelijk gemaakt.
Maar nu is het dan af.

deur dicht

deur open

En let op, nu krijgen we natuurlijk een geweldige zomer en kunnen de kleine banjers in,om en met het huisje heerlijk spelen. Ben zo benieuwd naar hun gezichtjes...








PS.
waarom gaan die foto's soms toch 'wandelen' in een bericht? 

nooit meer normaal

Mijn stelling luidt dat als je eenmaal opa of oma wordt, je nooit meer 'normaal' wordt. Die kleine kindertjes zijn zó geweldig ! 

Niet vaak gebeurt het dat wij ze alledrie tegelijk op bezoek krijgen, maar als dat zo is, is het geweldig want ze vinden elkaar ook heel erg leuk. Lene (2,5 bijna) is natuurlijk 'de baas', maar nog in de goede zin van het woord. Bart (1 jaar en 8 maanden) staat telkens nog versteld van haar en van alles wat zij doet en kan. 

Kasper (broertje van Lene en 13 maanden) vindt wel álles leuk wat zij doet, maar is in de ontdekkingsfase en gaat de hele dag op onderzoek uit, daarbij nog niet gehinderd door het nee-zeggen van Opa of Oma.

Kortom: als ze er zijn, is het binnen een mum van tijd een chaos en doen we de gekste dingen zoals bijvoorbeeld bijgaande foto toont. "Oma je moet met mij slapen". En als ik dan door een kiertje van mijn ogen kijk: "je moet slapen met je ogen dicht!". Bart denkt er het zijne van en vraagt zich verwonderd af wat dáár nu toch gebeurt....? 

buit

Wat was het een geweldig mooie dag de kroningsdag; met beeldige jurken, zó zonde dat die maar één dag aan hoeven en zonder een enkele smet. 

Natuurlijk ben ook ik nog over de vrijmarkt hier in het dorp gelopen. Ik ben niet zo'n grote verzamelaar als mijn beide zussen, ik vind ons huis al veel te vol, maar neus toch graag in de hoop wat aardigheidjes voor met name de kleinkinderen te vinden. En dat is weer gelukt.

Ik ben gék op doosjes, kistjes, blikjes en mijn oog viel direct op een schattig klein blikje, 10x5 cm waarin ook nog eens een piratenspelletje bleek te zitten. Geweldig leuk met drie verschillende dobbelstenen en een piraat én het bijbehorende boekje.
Ik kan niet wachten tot die kindertjes groot genoeg zijn om het met me te spelen. 


Daarnaast nog een paar boeken, één waaruit een mens heel veel leuke ideeën kan opdoen om de kinderen te vermaken. Ik kan het aan de moeders van de kinderen nog wel eens uitlenen....

Van de 'vangst' van vorig jaar toon ik nog even het kistje dat ik toen kocht en waarmee ik nu met Lene én met Bart enorm plezier heb. In dat kistje zitten houten aankleedpoppen die met een grote houten naald en draad kunnen worden voorzien van hun  kleding. Met naaien/borduren kan een mens niet vroeg genoeg beginnen ! 

Lene, Bart en Kasper

De kinderen én kleinkinderen waren er weer eens allemaal tegelijk om de verjaardag van Opa te vieren.  Lene en Bart vinden het geweldig elkaar te zien, Kasper is voor dit alles nog veel te klein. Bart kijkt de hele tijd naar Lene met een blik in zijn ogen van "wat kan die meid al heel veel" en Lene vindt Bart "tof", dat vindt ze ook heel erg van de papa van Bart. 






Dus even een foto voor het blog. Ik doe er maar twee, op de ene foto staat Bart beter, op de andere Lene. 

Kasper kon er niet bijzitten, ze zitten in een fase waarbij ze nooit alledrie tegelijk wakker zijn. Van Kasper dus maar even een recente foto van een andere keer.

zomer 2012

Lene dolblij met haar badje

Even pronken met mijn kleinkinderen. Dit blog is daarvoor ook een beetje bedoeld.





 Wat was het warm dit weekend en wat geweldig dat we nu net de afgelopen weekenden met hen allemaal in ons huisje waren,  waar heel gemakkelijk het kleine badje kon worden neergezet. 

Kasper op zijn speelkleed

Of het speelkleed uitgerold op het gras.

Bart in diepe rust

Of waar siësta kon worden gehouden gewoon zomaar onder de bomen.

Zulke moppies!

vooruit dan, een andere foto

Mij bereikten klachten over de foto van Bart in mijn vorige bericht. Wel erg lief natuurlijk, sabbelen op opa's horloge, maar wél erg donker. Ik moest toch werkelijk even een andere plaatsen. Bij deze dus.

Wat een vent hè? 

logeeradres

Dit weekend hadden we (eigenlijk al vanaf donderdag) de kleinkinderen althans twee van hen te logeren. Geweldig natuurlijk die kleine kindertjes.


Het kleine broertje van Lene moest voor een gelukkig onschuldige ingreep (liesbreuk) even naar het ziekenhuis en dus kwam zij twee nachtjes bij ons logeren. En dan merken we dat we oud worden......, of zou het zijn dat we die kleine bengels niet meer gewend zijn? Ze is stapelgek op ons, ontzettend zoet hoor, écht, komt ook nergens aan waar ze niet aan mag komen, eet álles, speelt heel lief, maar kwekt de hele dag dat het een lieve lust is; ziet álles; ontdekt nog véél meer en wil ook álles zelf uitproberen. Gelukkig slaapt ze nog twee keer overdag en natuurlijk de hele nacht door.

Toen zij naar huis gebracht was, stond Bart op de stoep. Zijn ouders hadden een bruiloftsfeest en ja hoor graag willen opa en oma logeeradres voor Bart zijn. Lene en Kasper wonen zo goed als om de hoek, maar voor Bart moeten we 55 km. rijden. Niet erg natuurlijk, het is het buitenland niet, maar éven naar Bart is minder gemakkelijk dan éven naar Lene en Kasper. Dus logeren bij ons: ja graag!


Bart is nu 9,5 maand en nog zo heerlijk rustig vergeleken bij de oudste doerak. Zegt nog niets, maakt wat geluidjes, tijgert wel de hele kamer door, maar verder hebben we aan hem geen omkijken. Ook hij is geweldig gemakkelijk. Vrolijk, alleseter en een goede slaper.


We hebben genoten van dit weekend en realiseren ons erg goed hoe we boffen met ons stel. Het is weer stil in huis en ook dat is heerlijk. 

Oma was toch van mij ??

Ons nieuwe kleinkind is geweldig, net als die andere twee. Maar deze is nog even zó héél klein (toch een dikke negen pond, maar dat voelt nog niet zo), zó zacht, zó nieuw..... zó zalig om daarmee op schoot te zitten. 
Dat kwam van de week even heel goed uit, nét wakker, nét gegeten, schone broek, even tutten met Oma.
Maar dat was Lene toch té gek.  Onmiddellijk werd haar speeltje op de grond gegooid en onmiddellijk moest ze óók op schoot. 

Zó even die kleine broer de zaken duidelijk gemaakt. Oma is van MIJ !

de inhoud van de mand

Een kraammand voor een tweede kindje is toch anders dan de eerste want veel is al aanwezig. Een oma moet dus wat meer inventief zijn.

Dit keer nog wel een aantal dingen-as-usual zoals bijvoorbeeld een zelfgemaakte slab, natuurlijk wat nieuwe kleertjes, dit keer écht jongensspul, een speeltje, een boek voor Lene. Maar daarnaast: het boek van haar; ik weet dat dochter dat geweldig leuk zal vinden, wij zijn beiden volgers van Mme.

Ook in die mand nog een paar andere zelfgemaakte zaken, die niets met een bevalling of een nieuw kind te maken hebben, maar gewoon leuk zijn en waarvan ik weet dat het zeer op prijs wordt gesteld.

Een mapje voor het opbergen van de haaknaalden, haken is een favoriete hobby, lees maar op haar blog, maar ook

Van Guus kreeg ik vorige week ook een naaldenboekje mee. Ik leg ze even naast elkaar.

Dat is toch heel grappig hè, hetzelfde randje en dezelfde kleur.

een derde kleinkind !

Voor de derde keer binnen 15 maanden mag ik een kraammand maken. Dochter 1 heeft een dochter Lene (15 maanden !) en heeft nu nét een zoon gekregen Kasper Selle. En dochter 2 heeft Bart van nu zeven maanden.

Wij zijn zielsgelukkig met en apentrots op ons stel. Voor een foto van de boreling (mooi woord...) moet ik echt naar het blog van zijn moeder verwijzen, mijn foto's zijn láng niet zó mooi. Wat een wonder en wat een rijkdom dat alles goed gegaan is.

De heer des huizes en ik lopen naast onze schoenen van blijdschap en trots.

 

Over de inhoud van de mand kan ik nog niet te veel loslaten. Ze kijkt regelmatig naar mijn blog en dat zou betekenen dat de pakketjes geen verrassing meer zouden zijn. Ik heb foto's gemaakt, dus voor nu laat ik het bij het tonen van de mand, maar dit bericht wordt vervolgd !