even een rokje

Nu er twee nieuwe kleinkinderen aankomen willen we rond de geboorte van die twee niet te ver van huis zijn, we zouden nog eens nodig kunnen zijn........ 

En dus gingen we nu al even, een dikke week naar Toscane. De weerberichten waren ronduit geweldig en bij het overpeinzen wat er mee moest, kwam ik tot de conclusie dat een 'flodderrokje' toch echt ook nog wenselijk zou zijn.


Waar ik vooral bij Jo Chapeau het een na het andere moois zie langskomen en het gevoel van 'ik moet toch ook werkelijk eens wat vaker achter de naaimachine' al heel lang sluimert, was de keuze snel gemaakt. 








Met een vriendin een lapje (eigenlijk twee) gekocht, echt een gemakkelijke soort, die niet geweldig kreukelt. Hij moest mee in de koffer kunnen en daar aangekomen diende ik er niet als een gekreukelde krant uit te zien....

Het is gelukt, erg leuk om dat weer eens te doen.

Het smaakt naar meer. Inmiddels is er al een tweede variant gemaakt en bleek ik nog wat lapjes in de lappenmand te hebben liggen die toch ook de moeite van een rok of jurkje waard zijn.

Zo fijn, veel vrije tijd. 

Toscane overigens was natuurlijk geweldig. Ik toon twee sfeerfoto's.

Berlijn nét even anders

Er zijn veel redenen om weer eens naar Berlijn te willen, maar de twee belangrijkste voor ons zijn, dat het een geweldige stad is én dat er vanuit ons dorp een trein rechtstreeks daar naar toe tuft.
Heerlijk, 's morgens om half acht instappen en om even over één ben je in Berlijn.

We deden de stad al twee keer eerder aan en dus waren de echt toeristische hoogtepunten niet direct onze keuze. Natuurlijk verveelt de Brandenburger Tor nooit en is het Holocaust monument blijvend indrukwekkend, maar dit keer hebben we de stad doorkruist.
In vijf dagen kun je echt niet alle wijken zien, maar van een paar daarvan hebben we al wandelend (toch gauw 10-12 km per dag) een heel goede indruk gekregen: PenslauerBerg, Kreuzberg 61 en Charlotteberg. De eerste twee wijken zijn fors in ontwikkeling, veel jonge mensen, veel creatievelingen, veel (kleine) designwinkeltjes, hip dus. Gek genoeg zijn er dan ook altijd heerlijke, kleine, eethuizen te vinden waar het heel goed toeven/eten is.

Dit keer werd ook het Techniek Museum bezocht, het grootste van zijn soort. Mijn echtgenoot had daar graag enkele dagen willen doorbrengen, techniek op allerlei gebied, van boten, vliegtuigen en auto's tot technische zaken op het gebied van allerhande gereedschap. 
Er waren ook banken in het museum, waarop ik geduldig kon wachten :-).

Op een rommelmarktje kochten we voor onze kleinzoons twee écht duitse autootjes, links de Trabant, rechts het Volkswagenbusje, een wild succes! 

We gaan zeker weer, Berlijn blijft lonken.

Op stap met beide dochters

Al weer ruim een jaar geleden heb ik mijn fulltimebaan omgezet in een parttime baan en daardoor heb ik geweldig veel meer tijd om leuke dingen te doen; ik zeg wel eens "dat had ik jaren eerder moeten doen". 
Om dat te vieren nodigde ik mijn beide dochters uit een paar dagen met mij naar Rome te gaan en die uitnodiging werd meteen geaccepteerd......
Er zaten een paar kinken in de kabel, van zwanger zijn en/of nog borstvoeding geven, maar nú kon de tocht werkelijk worden gemaakt.

We hebben genoten, gelachen, slap gelegen, gewinkeld (veel en geweldig!!), heel veel gezien en zalig gegeten!

Het was een meer dan geweldige reis ook omdat het heel lang niet meer was voorgekomen dat we zó lang alleen maar met ons drieën (zonder hun vader, hun mannen, de kleine kindertjes) waren en alle tijd hadden om een boom op te zetten of juist niet, te luieren, te winkelen en diepe gesprekken te voeren.
Het was geweldig!

Er was maar één conclusie mogelijk na deze reis: volgend jaar moeten we weer ! 
Misschien iets dichterbij? En:  we zijn er nog niet helemaal uit wie dan de beurt heeft om te betalen.....

Vlieland met windkracht 10

Al vaker ging ik met mijn zussen op pad en vertelde ik daarover op dit blog. Dit keer ging ik met beide zussen én hun dochters en één dochter van mij (de andere kon écht niet mee...) een lang weekend naar Vlieland, klein maar erg fijn. Met zes dames op pad..... dat kan alleen maar leuk worden en dat werd het ook. We hebben alle soorten van weer gehad van zon op vrijdag, regen op zaterdagochtend, maar écht weer zon 's middags, en een flinke storm op zondag met windkracht 10 (er werd hier en daar zelfs 11 gezegd). We hebben heerlijk gegeten; heerlijk geslapen (wat voor de jonge moeders onder ons een ware luxe is!), heel veel bijgepraat, ontzettend gelachen en ook heel veel gehandwerkt. Dat kan niet anders met zulke handvaardige meiden. We vielen op in het hotel, zo'n breiend en hakend clubje; er werd zelfs geprobeerd een bestelling te plaatsen, maar die bestelling is niet opgenomen... 

windkracht 10

Ook aan de conditie is gewerkt: gefietst natuurlijk en het eiland is écht heuvelig, dus de beenspieren waren werkelijk nodig; gewandeld langs het wonderschone strand, maar ook is er een sessie yoga gevolgd. 
Dat lijkt zo eenvoudig, zo gemakkelijk, zo helemaal geen sport, maar waarom heeft een mens dan later die dag (dagen) zoveel spierpijn? 

Op zondag was er nog een tocht met de Vliehorstexpres. Een tocht van 18 kilometer naar het drenkelingenhuisje helemaal westelijk op het eiland. Daar, bij échte storm,  met wind die je bijna omver blies, waren we getuige van een huwelijksaanzoek. Echt een waarbij de man met de knieën in het zand boven de wind uit luidkeels riep: "Patries: wil je met me trouwen?". Geweldig toch?