op pad

Een aantal dagen vrij, helemaal vrij, betekent voor ons altijd dat er gewandeld dient te worden. Kan niet schelen wat voor weer het is, hup de paden op de lanen in.

Dit keer treffen we het geweldig met het weer, het is koud (4 graden) maar helder en de zon breekt af en toe door. Voor mij het ideale winterweer. Ik vind sneeuw echt maar één dag leuk.


We bouwen het wandelen op. Eergisteren 1 uur, gisteren 1,5 en vandaag zelfs 2,5 uur. We zijn hier nog twee dagen.... moet ik het voorrekenen hoever we komen of lukt dat wel? 
In dit jaargetijde lopen betekent ook hier dat we geen mens tegen komen, wel wat andere passanten maar niet veel meer dan dat.

Heerlijk vinden we dat, even het gevoel dat Nederland heel dun bevolkt is.

Langs zee teruglopend is de wind behoorlijk fel, we moeten ons echt verweren en er flink de pas in houden om niet tóch koud te worden. Dat lukt, met gloeiende wangen komen we weer thuis aan. 

En dan is het heerlijk om even de fik in de haard te steken

heerlijk warm de winter in

Aan het eind van de afgelopen winter kocht ik van haar een van de door haar gemaakte prachtige mutsen. 

Te laat voor die winter, maar helemaal op tijd voor de volgende natuurlijk. 
Zij zocht speciaal voor mij de juiste kleur bij de sjaal die er al was en dat blijkt bijzonder goed gelukt. 
En nu kan ik hem dan eindelijk dragen. Vanochtend vroeg was het nog erg koud in het bos, maar mijn krullenbol zat warm bedekt. Zo fijn!

zó zalig

Een weekje weg en dan ook nog eens naar een goddelijk oord in Zwitserland, meer kan een mens bijna niet wensen. Wat is dat toch mooi, zeker voor Nederlanders die al die mooie bergen moeten missen. Een paar foto's zijn op zijn plaats hier.






Lopen door een kerstkaart leek het wel, kijk naar die maagdelijke sneeuw voor mijn voeten.

Het weer was ook nog eens geweldig. De zon deed haar uiterste best, waardoor de 'Winterwanderweg' uitsluitend met sneeuwschoenen aan kon worden gelopen.

koperwieken en zo

In onze tuin staan twee malusbomen. Die staan er omdat ik dat dé boom vind. Het hele jaar door heeft een mens daar plezier aan. In het voorjaar prachtig frisgroen blad en wonderschone bloesem waarna al snel die bloesem verandert in klene appeltjes die in de loop van het jaar steeds roder worden en natuurlijk groter. Niet veel groter overigens dan een flinke knikker.
Die appeltjes houden stug vol totdat elk jaar weer in de echt winterse dagen de vogels ze ervan af eten. Dat zijn dan niet alleen de merel, koolmees, pimpelmees, vink, maar ook en dat is elk jaar weer een echt spektakel, de koperwiek en kramsvogel.
Die komen meestal gezamenlijk en ook altijd met een flink deel van de familie.

In een paar dagen tijd wordt eerst de ene boom volledig kaal gevreten en nauwelijks de andere. Maar zodra de ene leeg is zit men massaal in nummer twee. Erg leuk is te zien dat de kramsvogel eigenlijk de baas is, daarna de kperwiek en tenslotte de merel en de overige kleintjes.

Wél maken ze er een bende van.

Want appeltjes op de grond die worden écht niet aangeraakt. Die zijn pas aan de beurt als er écht niets anders meer is in de wijde omgeving. De merel is iets minder kieskeurig en zolang aan hem geen plek op de tak wordt gegund, eet hij dan maar de afgevallen restjes....

nóg meer wintervoorraad

Van Antoinette, die een huis bezit in Frankrijk met in de tuin verschillende grote walnootbomen, kreeg ik ruim 1,5 kilo noten mee. Je kunt je hele kennissenkring voorzien van noten met zoveel grote bomen, sterker nog, je zult wel móeten...., want wat moet een mens met emmers vol met noten? De grote kelder van haar huis in Nederland had een flinke voorraad, naast de voorraad appels, peren en andere zaken. Bepakt vervolgden wij onze weg.

Mijn nootvoorraad was al een beetje op weg geholpen door Irene die één boom heeft, maar ook die begint vruchten af te werpen, letterlijk en figuurlijk.

Toen ik vorige week 'niet helemaal fit' was (om het maar zacht uit te drukken), was noten kraken een welkome afwisseling.

Dit was het resultaat van een dik half uur kraken. Ik denk dat in de mand wegwerken nog wel 1,5 uur werk zit. Maar lekker dat ze zijn....

regeren is vooruitzien

In een hoekje van de kelder staat een aantal bollenglazen, enkele nog van mijn oma, die deze week weer in gebruik zijn genomen.
Echt goede 'kamercultuur'-bollen zijn er besteld en die staan nu op glas.
Drie blauwe hyacinthen en drie wit, opdat er in die verschrikkelijk saaie januari-maand, die elk jaar er toch opeens weer is, mooi zes prachtige bollen op de vensterbank staan.