een gymtas

Lene is al weer een dik half jaar naar de 'basisschool' (uitspreken met een hoop slissende ssss-en) en nu is ook Bart vandaag al weer 4 jaar geworden en kan ook hij naar de grote school. 
Bart is niet zo'n stoere, hij moet altijd heel erg aan vreemde dingen wennen.....
En dus waren de eerste proefdagen waarop hij kennis kon gaan maken met de school, de juffen en de nieuwe kinderen, ook niet echt gemakkelijk voor meneer. 
Huilen !! En niet vijf minuten maar gerust twee uur...... heel zielig huilen....
Ook zijn moeder (die precies zo was :-)) werd er helemaal verdrietig van en had niet haar beste dagen. 
Toch zal het wennen. Ook voor Bart. Vandaag vierden we zijn verjaardag, kwam het onderwerp 'de nieuwe school' uiteraard ter sprake en vertrouwde Lene hem toe dat zij het ook heel lang spannend vond, "maar nu is het heel erg leuk hoor Bart!". 

Voor de nieuwe school is er een gymtas nodig en dus: 

Lezen doe je met je vingers (volgens Bart)

Kleinkinderen zijn echt fantastisch, een mens wordt zodra hij Opa of Oma wordt 'nooit meer normaal' zeg ik altijd maar.

Bart logeerde bij ons. Hij vindt lezen geweldig en dus doet hij dat graag en vaak.

Maar lezen doe je met je vingers, gewoon een halve hand je mond in, lekker natsabbelen en dan is het omslaan van de bladzijden een fluitje van een cent! 

opgelapt

Kleinzoon Bart van 1,5 jaar loopt sinds een aantal weken los, nog wel een beetje als een pinguin (met de buik naar voren en de voeten een beetje dwars neerzettend) maar hij loopt. Toch wordt nog regelmatig gebruik gemaakt van de eerdere manier van verplaatsen: op zijn knieën. Dat gaat namelijk nog stúkken sneller.

En dus hebben zijn broeken erg veel te lijden. Hij vliegt overal overheen, neemt de drempels net zo gemakkelijk, waarom zou je daar nu je knieën overheen proberen te zetten en ook de rails van de schuifdeuren is geen enkel probleem. Menige broek kan dat niet lang hebben en toch kosten die kleertjes een behoorlijke duit.

"Mam, kun jij er een lap op zetten?" was de vraag van onze jongste dochter. En natuurlijk kan ik dat, dus hier getoond de broek vóór en de broek ná. Zo kan hij toch echt nog wel even mee? 

trui voor Bart

Eindelijk is er weer eens iets helemaal af. Afgestreept van de lijst van 'projecten die nog moeten'. In april begonnen en dan op pen 5, er zijn mensen die daar écht veel minder lang over doen. Maar dat hindert niet; ik heb altijd van allerlei andere dingen die ook nog moeten of die ik ook nog zo erg graag wil. 
Hoe dan ook: hij is geweldig mooi geworden. En dat vond Bart zijn moeder ook. Hij is nog een beetje op de groei (natuurlijk). 



Ik heb het patroon van de maat voor 1,5 jaar genomen en dat lijkt aardig te kloppen. Bart is nu 1 jaar en bijna drie maanden. In de echte wintermaanden heeft hij dus een heerlijk warme (buiten)trui.
De kraag en sluiting daarvan is geheel naar eigen ontwerp (!), het patroon had een gewone ronde hals en ik vind dit bij die kleine koters toch écht een stuk gemakkelijker. 

Hij glijdt gemakkelijk over zijn koppie, ook doordat hij is gemaakt van een superzacht breigaren dat heel gewillig aan en uit doet.
Op naar een volgend breiproject. 
Maar eerst nog even een paar andere dingen van de lijst. 

zomer 2012

Lene dolblij met haar badje

Even pronken met mijn kleinkinderen. Dit blog is daarvoor ook een beetje bedoeld.





 Wat was het warm dit weekend en wat geweldig dat we nu net de afgelopen weekenden met hen allemaal in ons huisje waren,  waar heel gemakkelijk het kleine badje kon worden neergezet. 

Kasper op zijn speelkleed

Of het speelkleed uitgerold op het gras.

Bart in diepe rust

Of waar siësta kon worden gehouden gewoon zomaar onder de bomen.

Zulke moppies!

vooruit dan, een andere foto

Mij bereikten klachten over de foto van Bart in mijn vorige bericht. Wel erg lief natuurlijk, sabbelen op opa's horloge, maar wél erg donker. Ik moest toch werkelijk even een andere plaatsen. Bij deze dus.

Wat een vent hè? 

logeeradres

Dit weekend hadden we (eigenlijk al vanaf donderdag) de kleinkinderen althans twee van hen te logeren. Geweldig natuurlijk die kleine kindertjes.


Het kleine broertje van Lene moest voor een gelukkig onschuldige ingreep (liesbreuk) even naar het ziekenhuis en dus kwam zij twee nachtjes bij ons logeren. En dan merken we dat we oud worden......, of zou het zijn dat we die kleine bengels niet meer gewend zijn? Ze is stapelgek op ons, ontzettend zoet hoor, écht, komt ook nergens aan waar ze niet aan mag komen, eet álles, speelt heel lief, maar kwekt de hele dag dat het een lieve lust is; ziet álles; ontdekt nog véél meer en wil ook álles zelf uitproberen. Gelukkig slaapt ze nog twee keer overdag en natuurlijk de hele nacht door.

Toen zij naar huis gebracht was, stond Bart op de stoep. Zijn ouders hadden een bruiloftsfeest en ja hoor graag willen opa en oma logeeradres voor Bart zijn. Lene en Kasper wonen zo goed als om de hoek, maar voor Bart moeten we 55 km. rijden. Niet erg natuurlijk, het is het buitenland niet, maar éven naar Bart is minder gemakkelijk dan éven naar Lene en Kasper. Dus logeren bij ons: ja graag!


Bart is nu 9,5 maand en nog zo heerlijk rustig vergeleken bij de oudste doerak. Zegt nog niets, maakt wat geluidjes, tijgert wel de hele kamer door, maar verder hebben we aan hem geen omkijken. Ook hij is geweldig gemakkelijk. Vrolijk, alleseter en een goede slaper.


We hebben genoten van dit weekend en realiseren ons erg goed hoe we boffen met ons stel. Het is weer stil in huis en ook dat is heerlijk. 

een van de nieuwe projecten

Nu de quilt af is, is er weer een reden te meer me even met wat anders bezig te houden. Een borduurwerkje is altijd al 'bij de hand', maar nu ook weer een breiwerk. Er staat nog meer op stapel, maar daarover later meer.

Dochter 2, moeder van Bart, had nog wat prachtige lichtblauwe wol in de kast liggen van een 'mislukt' project. Maar wol, en zeker mooie wol, laat een mens niet in de kast liggen. Of ik niet daarvan een stoere trui voor Bart wilde breien? Natuurlijk wel.

Pennen no. 5, dus dat schiet heerlijk op en het hoeft pas volgende winter af, dus haast zit er niet achter. Kortom, een heerlijk klusje, zeker hier in alle rust in ons huisje bij de zee.

Breiwerk doet op mijn polsen altijd een grotere aanslag. Ik denk dat ik té krampachtig de naalden omklem, dus ik kan dat sowieso niet echt lang achter elkaar doen.
Een patroon met kabeltjes gevonden, in het achterpand alleen kleine kabeltjes afgewisseld met een rechte steek en in het voorpand komt er in het midden een grotere kabel bij.

Wel natuurlijk al twee keer een stuk uitgehaald, want vanuit het midden moeten de kabeltjes rechts naar rechts kabelen en links naar links. Even niet opgelet en opeens, vijf centimeter later, gggggrrrr.... een fout dus. Er stonden er twee de verkeerde kant op. Om nog maar te zwijgen over het begin, toen had ik alle kabeltjes een en dezelfde kant op.... Het is weer even wennen, maar nu gaat het goed. Een hulpdraadje in het midden doet ook wonderen.

Bart wordt groter

Onze kleinzoon Bart is inmiddels 5,5 maand en dus mag hij al wat 'vast' voedsel, een fruithapje. Dat vindt hij, na het eerste aftasthapje......., eigenlijk bijna altijd erg lekker. Zó lekker dat hij soms wat erg enthousiast wordt en het spul bellenblazend er weer uit werpt.

Een slab is dus noodzaak. Dochter 1 kreeg ooit voor Lene van een vriendin een slab kado van een duur kindermerk. Het ding kostte een flinke som geld en ik dacht onmiddellijk dat ik dat op een achternamiddag tussen het schillen van de aardappelen door (zal ik maar zeggen) zó gedaan had.  Dat was ook zo.

Voor Lene maakte ik er een paar. Badhanddoek van de HEMA in een leuke kleur, biaisband in een gezellig motiefje, klaar. Uit één handdoek maak je twee slabben. Er lag nog wat van die halve handdoeken en dus nu voor Bart ook maar eens twee gemaakt. Mooie gelegenheid om ook het mannetje weer eens aan jullie te tonen.

herhaald recept

Al voordat Bart er was wisten we dat hij een jongetje zou zijn. Zo fijn die nieuwe technieken en ouders die daar meteen open over zijn.... :).  Voor het maken van zijn boxkleed kon dus ook gericht over jongensdingen gedacht worden. Ik maakte van restlapjes van de quilt van zijn moeder, waarover veel later meer, een kleed en quiltte dat met auto's:

Het patroon van die auto haalde ik uit een babybreiboek waar die auto verwerkt zat in een spencer. Die spencer is nu ook gemaakt. Stoer toch?

Bart moet toch echt getoond worden

Een beetje moeder heeft tegenwoordig een eigen blog, sterker nog, vaak hebben pasgeborenen al een eigen blog. Dat eerste geldt voor Lene, maar niet voor Bart, althans nóg niet. Zijn moeder is (hopelijk nog) niet zo digitaal. Om Bart nu toch te tonen moet Oma dat maar even doen.
Is het geen doppie van een vent..... ? Wij noemen hem soms onze kleine rechercheur..... die frons, die blik.... Heel geestig.