Kraamcadeautjes

Een kraamcadeautje maak ik het liefste zelf. 
Zo leuk om te doen en ook zó leuk om te geven. 

Dit keer voor twee babies.
Een truitje voor het babymeisje.

Het dekentje is voor de zoon van onze neef.

een kinderfeestje

Lene is vandaag vijf jaar geworden, vijf al weer. De tijd is omgevlogen. Dit jaar voor het eerst dus is het een verjaardag met alles erop en eraan..... een familiefeestje, zoals gebruikelijk, maar ook een echte verjaardag op school. 
En dat is nogal wat: er moet worden uitgedeeld, niet alleen op school maar ook bij de naschoolse opvang...; er wordt gezongen nadat de jarige een heuze kroon is opgezet.....; de jarige mag met haar secondanten de school rond voor de andere jufs en meesters.... én er is een kinderpartijtje.

Vrijdag a.s. wordt dat gevierd. Lene mocht maar liefst zes kinderen uitnodigen dus met Kasper erbij zijn dat acht banjers! Ik laat de organisatie van de partij zelf geheel aan mij voorbij gaan. Mij moet je daar niet bij hebben. Ik heb daar eigenlijk te weinig geduld voor en vind al die koters bij elkaar heel erg druk.  

Ik mag Elin ophalen, ook die kun je niet bij zo'n feestje hebben. De kleine druif loopt nét, en wil ook overal met haar neus vooraan staan. Zij gaat lekker mee met mij.

Maar in de voorbereiding van het feest heb ik een taak, meerdere taken. Een daarvan is vandaag al geklaard: ik heb acht knikkerzakken gemaakt die door de kinderen zullen worden versierd. 

vooroorlogs..... ?

Mijn buurvrouw is van 1924 !!! Ze wordt op eerste Kerstdag dus 91 ! Een geweldig mens, oud natuurlijk maar nog geheel zelfstandig wonend (in een voor haar alleen veel te groot huis), vief, opgewekt en eentje met een heel eigenwijs karakter. 
Ik mag haar graag. Het is een beetje een eigenheimer, maar ik hou wel van dat soort mensen, mensen die iets geheel 'eigens'  hebben. 

Een dikke twee jaar geleden is haar man overleden waarmee ze, erg gelukkig, een huwelijk van bijna 63 jaar heeft gehad. Ze hadden het gezellig samen, lachten veel, konden het echt goed met elkaar vinden. Het was echt leuk twee oude mensen te zien die het samen zo knus hadden. 
Er is wel een zoon, een schoondochter en één kleinzoon, maar toch is de wereld veel stiller. Nog daargelaten dat als je 90 bent er al wel erg veel mensen ook al niet meer zijn. 
Het valt haar zwaar dat haar man er niet meer is.

Sinds die tijd ga ik vaker een kopje koffie bij haar drinken. En regelmatig vraag ik haar naar hier te komen. Ik haal haar dan op, zodat de rollator niet mee hoeft en ze niet alleen over straat hoeft, we drinken koffie, praten wat over geliefde onderwerpen als handwerken, eten koken, de buurt en spelen sinds kort een paar spelletjes Rummy Kub. Echt gezellig.

Over handwerken heeft ze zo haar eigen mening: quilten is geen handwerk, dat is iets met lapjes. Heel blij is ze altijd als ik er ook nog iets anders naast doe, iets haak of brei met name. 
Zelf heeft ze altijd veel gehaakt en gebreid (hele mantelpakjes !) en nog steeds staat er iets op de pennen of wordt er gehaakt. 

Een van haar favoriete zelfmaak cadeautjes is dit: 

Eigenlijk zou ik dit berichtje hier moeten stoppen en er een quiz van moeten maken. Want zien jullie meteen wat dit nu is ? 

Precies: een pannenlap !
Is dat nou niet geweldig om zo iets te krijgen ? 
Dat is toch echt vooroorlogs ?

Hij is heel erg mooi gemaakt, ze kan het echt nog. En ik ben echt de enige niet die er een heeft gekregen: de (vrouwelijke) huisarts, alle dames die de steunkousen komen aan doen, de hulp van de tuinman, de vrouw van de poelier, de vrouw  van de slager, de schoonmaakster, de vriendinnen natuurlijk, achternichtjes enz enz.

"Ik ken het patroon uit mijn hoofd hoor", meldt buurvrouw trots. 

nagemaakt 'design'

Voor één van de logeerkamers van het huisje aan zee moest een kapstok worden gemaakt. De kamers zelf zijn recentelijk helemaal opgeknapt en de oude kapstok die er nog hing, mocht écht niet blijven....


Op een meer dan geweldige site waar men design toont, zag ik een kapstok die ik zó geinig vond en zó vond passen, dat dat hem moest worden. Maar design..... ppppffff... meestal belachelijk duur. 


Deze kapstok kostte meer dan 800 euro! En het idee was erg leuk, maar zó veel stelde het ontwerp niet voor. Dat konden wij ook !

Manlief ging aan de slag, ik hanteerde de kwast en klaar!

 







Pikant detail: een creatieve toevoeging van mijn man: de twee hangers met een bolletje erop zijn gemaakt van houten breipennen nummer 12.
Die ga ik toch écht niet meer gebruiken!

een gymtas

Lene is al weer een dik half jaar naar de 'basisschool' (uitspreken met een hoop slissende ssss-en) en nu is ook Bart vandaag al weer 4 jaar geworden en kan ook hij naar de grote school. 
Bart is niet zo'n stoere, hij moet altijd heel erg aan vreemde dingen wennen.....
En dus waren de eerste proefdagen waarop hij kennis kon gaan maken met de school, de juffen en de nieuwe kinderen, ook niet echt gemakkelijk voor meneer. 
Huilen !! En niet vijf minuten maar gerust twee uur...... heel zielig huilen....
Ook zijn moeder (die precies zo was :-)) werd er helemaal verdrietig van en had niet haar beste dagen. 
Toch zal het wennen. Ook voor Bart. Vandaag vierden we zijn verjaardag, kwam het onderwerp 'de nieuwe school' uiteraard ter sprake en vertrouwde Lene hem toe dat zij het ook heel lang spannend vond, "maar nu is het heel erg leuk hoor Bart!". 

Voor de nieuwe school is er een gymtas nodig en dus: 

Muts !

Ik ben een echte theeleut, ik drink graag en veel thee. Van koffie ben ik ook niet wars, 's morgens twee en 's avonds thee, maar daarvoor en daarna worden er hier erg veel potten thee gezet én leeggedronken. 
Geen smaakjesthee, geen zakjes thee, geen thee die per kopje wordt gemaakt, maar gewoon écht goede thee. 
Groene theesoorten zijn ook niet aan mij besteed, ik drink graag zwarte thee.

En dan dus in een pot gezet. 
Het warm houden van die pot kan op verschillende manieren: in een dubbelwandige theepot, in een pot met een (ik noem het maar) jasje zonder mouwen, er staat hier nog een klein exemplaar van mijn moeder, zie de foto; op een theelichtje of met een theemuts.

En drie keer raden wat mijn idee is......tuurlijk die theemuts!
Zo gezellig, knus én duurzaam natuurlijk! En ook dat is voor mij echt wel een punt.
Al die theelichtjes die een mens er anders doorheen jaagt....

Maar een theemuts kopen is echt geen doen, nérgens een leuke, of, als ik er al een vind, dan is hij of te groot, of te klein, of veel te duur. 

Ik heb er dus maar weer eens even een zelf gemaakt. Erg leuk om te doen en natuurlijk helemaal naar eigen inzicht en op maat gemaakt.

Wat ben jij toch een échte 'muts' riep mijn man toen hij het ding zag.......

Nou ja !!!!

af en toe iets nieuws proberen

Soms kom je op het internet zulke mooie dingen tegen dat je zin krijgt dat ook eens te doen. 
Hexagonquilten was een van die dingen. Mijn vriendin en ik gingen dat ook eens proberen.

De techniek is vrij eenvoudig: je omwikkelt een zeskantig vierkanten kartonnetje met een lapje stof en zet dat vast, vervolgens maak je al die vierkantjes aan elkaar en zo ontstaat er een soort van quilt. Zitten ze aan elkaar dan kunnen de kartonnetjes er weer uit en wordt de lap geapliceerd op een ondergrond, die vervolgens nog een laagje fiberfill krijgt en een onderlap.

Ik maakte twee placemats, voor het eten van de lunch of een kopje soep zeer geschikt. Wat groter dan een reguliere placemat, ik heb graag wat ruimte om me heen (:-)) en tegengesteld van kleur. De een met rode tussenstukjes, de andere met blauwe. De een met rode bies, de ander met een blauwe.

Mooi vind ik ze! Maar ook ben ik erg blij dat het spul af is. Eens maar NOOIT weer, echt gedoe.

even een tussenstand van de grote quilt

Het maken van deze grote quilt is een langdurige klus, ik meldde dat al eerder, maar ó zo leuk om te doen.


Inmiddels heb ik bijna driehonderd vierkantjes af en werd het tijd om eens te gaan bekijken of er al wat 'gelegd' kon worden en het maken van vierkantjes kon worden afgewisseld met het aan elkaar zetten van al wat grotere delen.

Lisa heeft een geweldig goed oog voor kleuren en vooral de combinatie daarvan en dus hebben we er samen eens even naar gekeken. Twee patronen zijn gelegd, waarbij ik heel erg tevreden ben over de roze variant, maar over de blauwe zijn we dat niet helemaal. Daaraan moest nog wat extra's worden toegevoegd, waardoor de afwisseling wat beter wordt en het middenstuk van het patroon meer 'zichtbaar', zal ik maar zeggen. 

Niet alleen mijn lapjesdoos maar ook de hare werd doorgespit en het blauw werd aangevuld met nog wat andere lapjes. 

Nu maar weer verder. Inmiddels zijn er weer de nodige driehoekjes gesneden, getekend en geknipt. Er liggen weer 200 driehoekjes klaar (dat zijn dus maar 50 vierkanten!) en Lisa heeft aangeboden te helpen met dat tekenen. Geweldig! 

Ooit komt het af natuurlijk.

het zit in de genen.

Handwerken zit volgens mij in je genen. Bij ons in de familie in ieder geval wel. Ik hoef de trouwe volgers niet te wijzen op de blogs van mijn beide zussen om duidelijk te maken dat handwerken er écht in zit.

Al heel lang geleden kreeg ik van Tante Ger, inmiddels ver in de tachtig en zus van mijn moeder, door haar gemaakte lavendelzakjes. Ik vul ze regelmatig met nieuwe 'lucht' want anders ruikt het kleinste kamertje niet écht lang naar lavendel. Ik ben aan de zakjes gehecht. De man in huis dreigt wel eens: "kunnen die zakjes niet weg", maar dat gaat natuurlijk niet gebeuren.

Onlangs weer nieuwe lavendellucht gekocht, de zakjes weer eens gewassen en opnieuw gevuld. Zijn ze niet geweldig? 

in bedrijf

Het afgelopen weekend was de hele familie bij elkaar in het huisje-aan-zee en dus kon ook het kleine huisje worden gebruikt. De kleintjes waren dól enthousiast en daarom (op verzoek) maar wat foto's:

Kasper had nog wat moeite met het vinden van de deur en gebruikte dus geregeld het raam om binnen te komen. Heel goed bedacht was ook dat aan de onderkant géén bandjes zaten om het huis aan zijn geraamte vast te binden; ook dat was véél gemakkelijker met het naar binnen gaan. 
Kortom: een doorslaand succes. Ik wacht op de vraag of ze er ook écht eens in mogen slapen.

weer eens een jurkje maken

Toen mijn dochters klein waren en ik slechts een kleine parttimebaan had, maakte ik veel van hun kleertjes, tot jasjes aan toe. Dat hou je als moeder een flink aantal jaren vol, maar opeens willen ze dat niet meer en vanaf toen was de naaimachine steeds minder in gebruik. 
Af en toe nog eens wat voor mijzelf, maar ook dat gebeurde steeds minder. 

Maar nu opeens is er die kleindochter en zie ik in de winkels jurkjes hangen waarvan ik denk: "kan ik beter, leuker en ook veel goedkoper". En die naaimachine staat er natuurlijk nog steeds.

Lapjes gekocht, patroon erbij, overlegd met het kind haar moeder en ja, dat zou enorm leuk zijn als ik dat nou toch weer eens deed. 
Aan de slag. Het ging allemaal geweldig goed, ik kon alles nog (sommige dingen verleer je niet, dat blijkt maar weer) en het resultaat was echt schattig. Ik toon het even: 

Vol trots toog ik naar Lene.
Om daar te moeten constateren dat het kind er werkelijk in HING! Het was verdorie echt veel te klein!
Wat er nu is mis gegaan is me eigenlijk een raadsel. 
Een ding scheelt: er is weer een vriendin van een van de dochters zwanger, misschien is er een babymeisje onderweg en komt het uiteindelijk toch nog goed uit. 

een verrassing over de post

We waren even een weekje weg, zalig. Thuiskomend lag er naast de stapel kranten en de gewone post ook nog een wat dikkere envelop, waarop ik onmiddellijk het handschrift, maar ook de stijl, van mijn zus ontdekte. Heerlijk post, en nog leuker is gezellige post!

Eerst de vakantiezooi opgeruimd; een wasje aangezet, de kachel hoog, een kopje thee en dán pas die envelop openen, want voor leuke post moet een mens wel eerst lekker gaan zitten. Dat openen en lezen kan niet in haast gebeuren.

De verpakking was alleen al leuk: op de envelop was aan twee zijden gestempeld met het mopshondjesstempel.

Binnenin zat er nóg een envelop, gemaakt van een bladzijde uit een kookboek waarop  heerlijke koekjes stonden afgebeeld (ik ben enorm van koekjesbakken). Die envelop was van een prachtige sluiting voorzien: twee splitpennen met heel kleine rubberen appeltjes, verschillend van kleur. En dan daar weer in zat een gevilt hartje, prachtig afgewerkt met een kransje van bloemetjes erop, heel fijntjes, heel mooi gemaakt, echt schitterend, met een ringetje eraan waardoor het goed ergens aan is te bevestigen. Geweldig mooi, temeer daar ik ook nog eens heel erg fan ben van kransen, de vorm van kransen, maar ook kransen in allerlei soorten en maten.

Dat is nog eens leuk thuiskomen! Ik ga een mooi plekje bedenken om het hartje aan te bevestigen.

doosje vol schatten

Van al die dingen die ik enige tijd geleden van een dierbare vriendin kreeg is er nog één die ik niet eerder toonde: een doosje vol met prachtig handwerk. 
Gemaakt rond 1885-1890 door iemand die toen een handwerkopleiding deed (de handwerkakte!).


Bij een dergelijke opleiding was het zaak dat je van alle soorten van (fijn) handwerk de beginselen onder de knie kreeg. 




Er zitten heel fijne haakwerkjes bij, frivolité, borduurwerk op tule, naaldborduurwerk, breisels in verschillende technieken, maar ook handwerk waarvan ik de naam van de techniek niet ken, maar feit is wel dat het allemaal heel kunstig is gemaakt. 

Om het goed te laten uitkomen is het meeste van het werk vastgenaaid op roze papier. 

Ik laat de foto's voor zichzelf spreken, dat lijkt me echt het beste. 











En dan nog even de voorkant van het doosje, waarin alles zat 'verpakt': een oud boordendoosje.

Prachtig toch?

wie kan ik blij maken?

Een van de dingen waar ik in een ver verleden druk mee ben geweest is het klossen van kant. Ik liet al eens wat oude werken zien. Maar dat is écht verleden tijd; ik ga dat werkelijk niet meer doen. 

Toen Leo en ik de 'superzolder' (zoals wij onze vliering noemen) in het kader van 'we bewaren veel te veel' gingen opruimen, kwam ik weer mijn drie kantkloskussens tegen. Een groter platte, een kleine platte en een rolkussen. 

Ook daarbij natuurlijk een flinke hoeveelheid houten klosjes, zgn. duitse klosjes en een groot aantal plastic klossen.

Op alle drie de kussens zit nog het laatste werkstuk. Ik heb het werkelijk van de een op de andere dag gelaten voor wat het was....Dat van het rolkussen kan nog wel eens op een babylakentje of zo van pas komen.

Maar dan nu de vraag: wie van jullie kan ik ermee verblijden? Of kennen jullie iemand die daar dolgelukkig van zou worden? 



Mail mij of reageer op dit blogbericht. Wie weet. 

de nieuwe quilt

Al eerder meldde ik hier dat er werd gebroed op een nieuw quiltproject en de keuze  inmiddels is gemaakt; de eerste voorbereidingen voor die quilt zijn gemaakt door mijn quiltvriendin. Zij was degeen die dit patroon vond in een meer dan geweldig Japans boek en ook ik was meteen verkocht. Lisa begon, zocht een basiskleur (wit met daarop een heel klein off-white bloemetje erop geprint, dat bijna niet te zien is op een foto) en een keur aan roze lapjes daarbij. Maar ze stopte, het patroon was geweldig maar voor een éénpersoonsbed toch te groot waardoor het effect van het patroon niet écht goed uit kwam. In de kast ging het.
Toen mijn hartjesquilt zo goed als af was, ging het broeden bij mij en dacht ik weer aan de Japanse quilt.... 



Zal ik wel zal ik niet aan Lisa vragen of ik het spul niet kon overnemen en kon aanvullen met mijn kleuren? Natuurlijk heb ik het haar gevraagd: we zijn goede vriendinnen en dus kan dat. Lisa vond het meteen een fantastisch idee !





















Het spul werd uit de kast gehaald en ik ga er nu aan verder. 

Uit mijn voorraad bleek ook een aantal lapjes meer dan goed te passen én samen gaan we nog op 'lapjesjacht' zodat ik voor het maken van een ''tweepersoons' geheel voorbereid ben en aan de slag kan. Zo'n grote quilt is toch een hele stap. 






Over mijn éénpersoonsbedquilts heb ik toch echt twee jaar gedaan. Toen had ik nog wel een fulltime baan, dat moet gezegd. Maar toch, deze klus zal toch enkele jaren meer gaan duren denk ik.




Geen punt, we zien wel, maar verwacht niet van mij hier maandelijks een geweldige voortgang te zien; dat zit er werkelijk niet in. 

Na de lapjesjacht meld ik mij weer, mét de nieuwe lapjes en misschien ook wel met het aantal door mij te maken vierkantjes waaruit de quilt bestaat.
Ik ben voorlopig weer van de straat!

kerstkaarten

Ik ben geen mens van grote hoeveelheden kerstkaarten verzenden. Meer dan een stuk of tien, misschien vijftien, zullen het niet worden en dan reken ik mee de kaarten die ik hier bij mijn (heel oude) buurtjes in de bus doe. Zij stellen het zó op prijs dat ik het niet aandurf hen niet te voorzien van de beste wensen op schrift.

Echt mooie kaarten kosten een fortuin en daar speelt mijn calvinistische karakter op..... ik kan werkelijk geen € 3,-- of meer uitgeven aan een kaart die menigeen zo weer bij het oud papier heeft liggen.
Meestal bedenk ik dus maar wat zelf en maak dat dan, nogmaals, in zeer beperkte oplage dus.

Vorig jaar zag ik op een van de Vlaamse blogs (gek genoeg volg ik er daarvan in verhouding met de Nederlandse een groot aantal) een super eenvoudige kaart, die ik meteen erg leuk vond. Dat ga ik ook doen de volgende kerst bedacht ik me en dus heb ik in de loop van het jaar rood/witte bandjes gespaard.
En kijk: dit is het resultaat.