een af, het volgende begonnen

Waaraan ik in augustus 2013 begon, een sjaal in zeven kleuren, is nu pas af...... Ik geef toe, de vaart zat er niet in, maar dat komt natuurlijk ook doordat ik er nog wel veel zaken naast doe! De grote quilt natuurlijk (nu al over de helft af gequilt, dat gaat als een speer), de dozen, de boekjes, bakken, lekker koken, kortom van stil zitten komt niet veel.

Maar soms moeten dingen écht opeens af.  En die sjaal was zo'n ding. Het helpt natuurlijk wel mee dat er aan de quilt alleen maar gewerkt kan worden als hij in mijn werkkamer op de grote tafel ligt. En tja, wat moet een mens dan... als bijvoorbeeld manlief voetballen kijkt: breien inderdaad of haken.

Nu dit af is, meteen maar door naar een volgend project: een vestje voor Elin. Nog lekker klein, mt 98/104, en dus te overzien. Ik kwam heerlijk zacht materiaal tegen, half wol, half katoen van het deense merk Hjertegarn.

Op advies van de échte breister in de familie toch echt maar een proeflapje gemaakt, iets wat ik altijd heel erg vervelend vind. Toch gedaan ! Zij volgt tenslotte de haute couture breicursussen en zal het dus wel weten.
Mijn stekenverhouding klopte prachtig met dat wat er op de wikkel stond, maar week iets af van het patroon.
Dat heb ik aangepast.

Het kan beginnen ! Leuk !

ja hoor, áf nog in het oude jaar

Het is gelukt: mijn trui is af! Heb de laatste weken nauwelijks wat ander handwerk aangeraakt, want het ding moest werkelijk nú af ! Het weer is zodanig dat dit berevelletje nog nauwelijks nodig is, maar ik ben voorbereid voor als de winter doorzet. 



Naar aanleiding van een eerdere door mij gekochte trui waarop een broche zat, heb ik ook die variant nu maar eens toegepast. Het ding kan er af hoor, v0or die dagen dat ik eigenlijk de sjaal om wil die er helemaal bij past.



Zo, op naar het volgende project. Er liggen er nog wel een paar, eerst maar weer eens de gang krijgen in de quilt. 

kraamkadootjes

Om mij heen worden weer veel kindertjes geboren, kleinzoons, kleindochters van vrienden, maar ook kindertjes van collega's.

Waar ik voor Marietje al eens een jasje maakte waar haar moeder heel erg blij van werd, kón het natuurlijk niet anders, dan dat ik ook voor Matthias, zoontje van Vladka, een andere collega, ook een jasje moest breien. 




Het is een heerlijk super gemakkelijk patroontje en ook nog eens gebreid met heel erg zachte wol (geen echte wol hoor), dus het was zeker geen 'verplichte' klus.

Voor Matthias maakte ik de jongensvariant, uitgevoerd dus in een mooi grijze tint en ook weer met schattige knoopjes erop.

Kort daarna werd Teun geboren, kleinzoon van vrienden en voor hem, voor de basisuitrusting, twee van door mij 'opgepimpte' rompers. Daarvan kun je er als baby nooit genoeg hebben. Er gebeuren nogal eens ongelukjes waardoor je er zomaar een paar per dag kan nodig hebben.

Ook zo leuk om te doen en altijd weer succes verzekerd. 

een project erbij

Natuurlijk heb ik nog een heel eind te gaan met de grote quilt en is er nog een aantal andere 'lopende' projecten (ik noem de hexagonnen en de Joppe-stoplap), maar een mens móet toch echt ook nog een breiwerkje ergens hebben liggen.

Ik vind het heerlijk om wat af te wisselen.
Natuurlijk duurt het dan bij alle projecten wat langer voordat er weer eens iets af is, maar mij maakt dat niets uit. 

Dan is dit leuk om weer even op te pakken en dan dat, maar het komt heus allemaal af.

Een heel verhaal om jullie te leiden naar dat nieuwe project. Toen mijn zus wol ging kopen voor haar pinwheelsjaal kon ik het natuurlijk niet laten. Zeven bolletjes zijn er aangeschaft in (zeg nou zelf) beeldige kleuren. Het plan sudderde al wat langer: een das/sjaal voor mijzelf in wisselende steken.

Ik kan altijd verlekkerd kijken naar de breirol van Elisabeth en toen ik enige tijd geleden een das zag in een veel te dure winkel die bestond uit dunne wol, af- en oplopend in keur en in een tiental verschillende steken (net als die breirol dus), zat het idee opeens muurvast in het achterhoofd. 

Maar dan.... de eigenaresse van de winkel betoogde dat ik dat toch werkelijk zou meten breien op een rondbreipen. Iets wat mijn zussen ook al enkele jaren zeggen. Maar dat niet alleen, nóg beter, nog meer ontspannen breien was om dat te doen op de fair isles-techniek. De draad zit dan aan de andere kant van het werk en een mens hoeft niet meer zo met zijn rechterarm/-hand heen en weer te zwaaien (ik citeer hier die mevrouw). 

En dat doe ik nu.
Ik heb het werk al een keer of drie uitgehaald want als een mens, zeg 50 jaar, op de nederlandse manier breit, dan heb je dat niet zo maar op een andere manier weer snel onder de knie. Maar... het gaat, het wordt steeds beter, mooier, gelijkmatiger en écht: veel meer ontspannen breien.

Vraag me niet wanneer hij af is. Eén ding is zeker, vóór de komende winter zal ik dat niet gaan redden.

even pronken met andermans veren

Van mijn jongste zus heb ik een prachtige sjaal gekregen. Ik wist (uiteraard) al enige tijd dat ze er mee bezig was en ik had de kleur en het patroon dus al gezien, maar nu is hij af ! En hij is geweldig mooi. 



 















Gebreid in kantwerk, met een super zachte draad waardoor hij niet alleen heel zacht is maar ook nog eens niets weegt én geweldig warm is.


Kortom: even pronken met haar werk op mijn blog.


Zo leuk en fijn als iemand zo iets voor je breit! Nogmaals dank zus! 

altijd nog iets op de pennen

Naast de quilt-in-wording én de stoplap Joppe (die maar heel langzaam opschiet, maar daarvoor moet het beter (lees helderder) weer worden) is het heerlijk om ook nog iets 'op de pennen' te hebben, waarbij onder pennen ook best een haaknaald kan worden verstaan. 

Natuurlijk schiet ik ook daarmee niet écht hard op dan, het is een tussendoortje, maar dat maakt me helemaal niets uit. Een keer komt het af. Dit keer was ik met een vriendin in een handwerkwinkel bij haar in de buurt en trof daar abrikooskleurige wol.


 Eigenlijk is het helemaal geen wol maar een synthetische draad en dan ook nog een die flink krinkelt/kronkelt. Ik vond hem helemaal leuk. De kleur ging er uit en dus waren de bollen nu voor een prutprijsje mee te nemen en dat kon ik niet laten. Ik brei dus weer af en toe en vooral in de auto (!). Ik kon dat vroeger nooit, werd van het kijken op een kaart al misselijk, maar gek genoeg is dat met de jaren veranderd. En nu brei ik dus, in de auto naar ons huisje-aan-zee of naar de jongste dochter, uiteraard als ik niet rij hè...


Het rugpand is inmiddels af en het voorpand is halverwege; kan me zo voorstellen dat ik de volgende winter de trui wel aan kan.
De breitas is bijpassend van kleur, mooi hè? 

nu wel een bestemming

Op mijn vorig blogberichtje was wel erg weinig commentaar.... niemand die ik met de klosjes en kussens een plezier kon doen. Toch heel jammer. Nu maar hopen dat er nog iets van geluid komt van anderen die ik gericht heb aangeschreven, onder meer door een tip van een van mijn vaste Vlaamse volgsters.

Niet alleen ik, maar ook Lisa, is aan het ruimen geslagen en heeft haar uitgebreide bibliotheek wat uitgedund. Al die boeken en boekjes gaan naar mijn zus die daar met haar handwerkgroep in het buurthuis een goede bestemming voor heeft, nét als voor mijn ruime overschot aan breinaalden. Hup weg ermee en fijn als iemand anders er plezier van heeft.

voor Marie

Bij mijn collega Marijn is Marie geboren, nét, we hebben haar nog niet anders dan op de foto gezien. Daarop lijkt het al meteen een supermoppie, echt een lekkere mollige mooie baby.


Heerlijk vind ik het om aan zo'n klein mensje een zelfgemaakt kado te geven en waar ik voor Lene en Bart een meer dan schattig babyjasje maakte, was ook dat nu het eerste waaraan ik dacht. De wol besteld (Phil Douce van Phildar), helemaal geen wol maar een wollige heel erg zachte bubbelige draad, en hup aan de slag. 



Pennen nummer 5, dat schiet lekker op en ook Marjolein hielp mee. We hebben dezelfde hand van breien dus dat scheelt. Het was zó klaar.














Marjolein wilde er een erg mooie 'verpakking' omheen maken en ook die had ze zó voor elkaar.

Nu maar hopen dat Marijn én Marie er blij mee zijn. We zijn wel in het thema gebleven: Marijn heeft een wand in het kamertje van Marie met paddenstoeltjesbehang beplakt. 

trui voor Bart

Eindelijk is er weer eens iets helemaal af. Afgestreept van de lijst van 'projecten die nog moeten'. In april begonnen en dan op pen 5, er zijn mensen die daar écht veel minder lang over doen. Maar dat hindert niet; ik heb altijd van allerlei andere dingen die ook nog moeten of die ik ook nog zo erg graag wil. 
Hoe dan ook: hij is geweldig mooi geworden. En dat vond Bart zijn moeder ook. Hij is nog een beetje op de groei (natuurlijk). 



Ik heb het patroon van de maat voor 1,5 jaar genomen en dat lijkt aardig te kloppen. Bart is nu 1 jaar en bijna drie maanden. In de echte wintermaanden heeft hij dus een heerlijk warme (buiten)trui.
De kraag en sluiting daarvan is geheel naar eigen ontwerp (!), het patroon had een gewone ronde hals en ik vind dit bij die kleine koters toch écht een stuk gemakkelijker. 

Hij glijdt gemakkelijk over zijn koppie, ook doordat hij is gemaakt van een superzacht breigaren dat heel gewillig aan en uit doet.
Op naar een volgend breiproject. 
Maar eerst nog even een paar andere dingen van de lijst. 

een van de nieuwe projecten

Nu de quilt af is, is er weer een reden te meer me even met wat anders bezig te houden. Een borduurwerkje is altijd al 'bij de hand', maar nu ook weer een breiwerk. Er staat nog meer op stapel, maar daarover later meer.

Dochter 2, moeder van Bart, had nog wat prachtige lichtblauwe wol in de kast liggen van een 'mislukt' project. Maar wol, en zeker mooie wol, laat een mens niet in de kast liggen. Of ik niet daarvan een stoere trui voor Bart wilde breien? Natuurlijk wel.

Pennen no. 5, dus dat schiet heerlijk op en het hoeft pas volgende winter af, dus haast zit er niet achter. Kortom, een heerlijk klusje, zeker hier in alle rust in ons huisje bij de zee.

Breiwerk doet op mijn polsen altijd een grotere aanslag. Ik denk dat ik té krampachtig de naalden omklem, dus ik kan dat sowieso niet echt lang achter elkaar doen.
Een patroon met kabeltjes gevonden, in het achterpand alleen kleine kabeltjes afgewisseld met een rechte steek en in het voorpand komt er in het midden een grotere kabel bij.

Wel natuurlijk al twee keer een stuk uitgehaald, want vanuit het midden moeten de kabeltjes rechts naar rechts kabelen en links naar links. Even niet opgelet en opeens, vijf centimeter later, gggggrrrr.... een fout dus. Er stonden er twee de verkeerde kant op. Om nog maar te zwijgen over het begin, toen had ik alle kabeltjes een en dezelfde kant op.... Het is weer even wennen, maar nu gaat het goed. Een hulpdraadje in het midden doet ook wonderen.

herhaald recept

Al voordat Bart er was wisten we dat hij een jongetje zou zijn. Zo fijn die nieuwe technieken en ouders die daar meteen open over zijn.... :).  Voor het maken van zijn boxkleed kon dus ook gericht over jongensdingen gedacht worden. Ik maakte van restlapjes van de quilt van zijn moeder, waarover veel later meer, een kleed en quiltte dat met auto's:

Het patroon van die auto haalde ik uit een babybreiboek waar die auto verwerkt zat in een spencer. Die spencer is nu ook gemaakt. Stoer toch?

een vestje

In een meer dan leuk breiboek stond een schattig wikkelvestje en dan gaat het jeuken. Lieve lichtblauwe heel fijne babywol gekocht en aan de slag. Het is heel fraai geworden meldt ook de moeder van het oudste kleinkind, maar het was géén patroon waarbij een mens kon praten en breien tegelijk.