zomaar een nieuwe aanwinst

In vroeger jaren, het klinkt wel erg oud, waren mijn man en ik dól op het afstruinen van rommelmarkten, het bezoeken van veilingen en het vinden van geweldige brocante-adressen.

Maar er komt een moment dat het huis vól is, dat alles wat je je maar wensen kan, er écht wel is en dat we dus daarmee stopten.

Ergens rond die tijd kwamen we in het bezit van ons huisje aan zee en toen bleek pas goed hoeveel we 'dubbel' hadden. Veel daarvan kwam daar erg goed van pas.
In het huis zat bij de inventaris gewoon, wit, servies. Niets mis mee maar ook werkelijk niets bijzonders. Prima voor een tweede huisje en heel goed te combineren met wat dan ook.

Wat schalen kwamen we tekort en laten die nou net nog ergens in een kast staan.....
Ze komen prima van pas. 

Alleen een dekschaal stond nog op het verlanglijstje.... Fijn, we mochten weer wat rondkijken. En laat er nou in het dorp een nieuwe brocante komen met.... inderdaad die schaal. Boffen toch ! Puntgaaf en hij past zo beeldig.......

een cadeautje

Enkele weken geleden waren Lisa en ik samen naar het huisje aan zee. Even voor een paar dagen samen er tussenuit. Héél gezellig! Natuurlijk hoeft daar geen enkele prestatie van haar tegenover te staan, maar dat doet ze keer op keer wel. En dit keer met iets dat zelf gemaakt was.

Weer kan ik pronken met andermans veren!

Leeg, zo mooi!









En gevuld:

zo'n fijn cadeau

Met de vut! Wat velen in mijn omgeving al deden, heb ik nu ook gedaan. Ik ben met de vut (voor de belgische vriendinnen onder mijn volgers: vervroegd met pensioen dus).

Dat is heerlijk, maar ook een klein beetje jammer.

Ik was in het bezit van geweldige collega's en had een erg leuke baan.

Beide dingen worden natuurlijk ook wel een beetje gemist.

De collega's hebben er alles aan gedaan om mijn afscheid geweldig te laten zijn en één van de cadeaus was een geweldige tarte tatin-vorm, die van Creuset. Ik liep al een aantal jaren daaromheen rondjes te draaien.... maar heb dat toch nooit aan de collega's verteld. Zó goed kenden ze me: dit was echt een geweldig goed idee.

Ook kreeg ik nog een stoofschotelvariant van dezelfde firma, dus ik ben stikverwend!

Natuurlijk snel een taart gemaakt, een hartige variant: een perentatin met parmesaanse kaas, thijm en noten.

Zalig!

bestemming bereikt

Ja hoor, ik heb iemand gevonden die ik blij kon maken met mijn kantklosspullen. Via het web werkt dat blijkbaar toch zo. 

Zij meldde zich, een kantkloslerares (die blijken er dus werkelijk nog te zijn!) en is vanochtend de spullen komen halen die inmiddels ook met zaken van Guus waren aangevuld: 



er stonden vijf (!) kussens klaar, in verschillende maten en soorten, een flinke zak met ook weer verschillende klosjes, de nodige boeken én een paar spoelen linnen garen. 

Heerlijk opgeruimd hier mét een goed gevoel dat iemand anders er weer blij mee is.

En ik werd verblijd met een lentemand. 

als de lente eenmaal komt....

Ik zal niets nieuws vertellen als ik meld dat het snijdend koud is. De lente wil maar niet komen, al weken niet....
Daarom heb ik die maar naar binnen gehaald en mijzelf getrakteerd op dubbel tulpen, knispervers en prachtig van kleur. 

En om voor de lente, áls hij komt, helemaal klaar te zijn, ben ik hard aan het schilderen. De gang stond op de rol.... zes deuren en dan natuurlijk ook het houtwerk erom heen. Dat laatste is bij ons nogal wat; we hebben een huis uit de jaren dertig, prachtig hoor, maar dan kom je jezelf wel tegen bij dit soort projecten.

Om mijn zus te citeren toen ik haar van de week aan de lijn had: "Ben je nóg aan het schilderen?"

Ja dus, elke dag die dat maar toelaat, doe ik weer een stuk. Nog twee deuren en hun lijstwerk te gaan. En daarna alle panelen nét even een tint donkerder.

Ik laat even een stukje zien, van zalmroze gaan we naar 'kiezelwit' ofwel wit met een tikje blauw. Door de panelen van de deuren een tint donkerder te maken, wordt het allemaal wat minder saai ofwel mooier (vinden wij). 

En eigenlijk moet daarna het trappenhuis en de gang boven...... Nog niet helemaal zeker ben ik of ik meteen verder zal gaan, want áls die zon komt, dan ga ik er eerst eens een hele tijd gewoon in zitten! 

is dat nou niet geweldig ?

Ik word hier thuis enorm verwend en in de watten gelegd. Eerlijk waar. Ik heb werkelijk niets te klagen. Natuurlijk roep ik dat ook regelmatig rond en ervaar ik van vriendinnen en collega's afgunstig gezucht.
"Doe mij ook zo'n man.......", maar die zijn zéér dun gezaaid......
Op de dagen dat ik werk wordt zelfs mijn ontbijt gemaakt. Ik toon daarvan maar eens een foto. Is het geen schilderij? 

echt de moeite waard

We waren van de week op bezoek bij vrienden in Assen en dan is het Drents Museum leuk om even aan te doen.

 Daar is op dit moment de tentoonstelling "De Sovjet Mythe" en het bezoeken daarvan is zeer de moeite waard. 

Geweldige schilderijen, veel erg grote stukken, die mij zeer aanspraken. Ik toon er drie, de site van het museum zelf laat er ook nog wat zien, maar zó mooi als de stukken in werkelijkheid zijn, valt niet van deze foto's af te zien. 


Ik zou zeggen: als je in de buurt bent: vooral gaan. Dat kan nog tot en met 9 juni a.s.

doosje vol schatten

Van al die dingen die ik enige tijd geleden van een dierbare vriendin kreeg is er nog één die ik niet eerder toonde: een doosje vol met prachtig handwerk. 
Gemaakt rond 1885-1890 door iemand die toen een handwerkopleiding deed (de handwerkakte!).


Bij een dergelijke opleiding was het zaak dat je van alle soorten van (fijn) handwerk de beginselen onder de knie kreeg. 




Er zitten heel fijne haakwerkjes bij, frivolité, borduurwerk op tule, naaldborduurwerk, breisels in verschillende technieken, maar ook handwerk waarvan ik de naam van de techniek niet ken, maar feit is wel dat het allemaal heel kunstig is gemaakt. 

Om het goed te laten uitkomen is het meeste van het werk vastgenaaid op roze papier. 

Ik laat de foto's voor zichzelf spreken, dat lijkt me echt het beste. 











En dan nog even de voorkant van het doosje, waarin alles zat 'verpakt': een oud boordendoosje.

Prachtig toch?

geen kaartje maar vooruit een foto

3 maanden

Op het meer dan geweldige blog van Willy kwam een paar weken geleden haar geboortekaartje langs en ik wist toch werkelijk zeker dat ook ik de mijne nog ergens in een laatje heb liggen, maar mijn zoektocht (ik geef het toe niet écht een grondige) leverde vooralsnog niets op. Waar ik langzaam maar zeker mijn huis aan het opruimen ben (en dat wel echt grondig) kom ik dat kaartje vast nog eens een andere keer tegen. En als dat zo is, wordt het dán getoond.

Voor nu dan alleen maar even een paar foto's uit die tijd.
Ze zijn gemaakt van de oude foto's en dus niet echt geweldig van kwaliteit, maar het gaat om het idee. Kijk nou dat gesmokte jurkje op de eerste foto.

En dan de eerste schoolfoto... ik was toen vier en weet nog dat we niet met het serviesje mochten spelen, dat was alleen maar voor de foto !

Om dan ook nog maar een foto te laten zien uit de eerste klas.
De trui was eigenlijk geen trui maar een soort van sweater, gemaakt van een van de eerste synthetische materialen. 

nu wel een bestemming

Op mijn vorig blogberichtje was wel erg weinig commentaar.... niemand die ik met de klosjes en kussens een plezier kon doen. Toch heel jammer. Nu maar hopen dat er nog iets van geluid komt van anderen die ik gericht heb aangeschreven, onder meer door een tip van een van mijn vaste Vlaamse volgsters.

Niet alleen ik, maar ook Lisa, is aan het ruimen geslagen en heeft haar uitgebreide bibliotheek wat uitgedund. Al die boeken en boekjes gaan naar mijn zus die daar met haar handwerkgroep in het buurthuis een goede bestemming voor heeft, nét als voor mijn ruime overschot aan breinaalden. Hup weg ermee en fijn als iemand anders er plezier van heeft.

wie kan ik blij maken?

Een van de dingen waar ik in een ver verleden druk mee ben geweest is het klossen van kant. Ik liet al eens wat oude werken zien. Maar dat is écht verleden tijd; ik ga dat werkelijk niet meer doen. 

Toen Leo en ik de 'superzolder' (zoals wij onze vliering noemen) in het kader van 'we bewaren veel te veel' gingen opruimen, kwam ik weer mijn drie kantkloskussens tegen. Een groter platte, een kleine platte en een rolkussen. 

Ook daarbij natuurlijk een flinke hoeveelheid houten klosjes, zgn. duitse klosjes en een groot aantal plastic klossen.

Op alle drie de kussens zit nog het laatste werkstuk. Ik heb het werkelijk van de een op de andere dag gelaten voor wat het was....Dat van het rolkussen kan nog wel eens op een babylakentje of zo van pas komen.

Maar dan nu de vraag: wie van jullie kan ik ermee verblijden? Of kennen jullie iemand die daar dolgelukkig van zou worden? 



Mail mij of reageer op dit blogbericht. Wie weet. 

heerlijk warm de winter in

Aan het eind van de afgelopen winter kocht ik van haar een van de door haar gemaakte prachtige mutsen. 

Te laat voor die winter, maar helemaal op tijd voor de volgende natuurlijk. 
Zij zocht speciaal voor mij de juiste kleur bij de sjaal die er al was en dat blijkt bijzonder goed gelukt. 
En nu kan ik hem dan eindelijk dragen. Vanochtend vroeg was het nog erg koud in het bos, maar mijn krullenbol zat warm bedekt. Zo fijn!

de herfst is echt mooi

We móeten altijd even de prachtige herfstkleur van de bomen bewonderen. Dat kan bij ons bijna om de hoek, maar nóg leuker is dat weer eens even verderop te zoeken. 

Dit keer maakten we een flinke fietstocht in de buurt van Putten, Garderen, Stroe en Ermelo. Meer dan prachtig daar. Kijk nou eens.

Al die prachtige paddenstoelen waarvan ik de naam werkelijk niet weet maar waarover ik kortgeleden nog een artikel las dat onze oosterburen erg graag ons bezoeken en dan tassen vol mee naar huis nemen. Daar wordt nog op school geleerd welke soorten eetbaar zijn. 



En dan nog even deze: die won de 'prijs van de dag'.

geweldig verwend

Al eerder schreef ik een berichtje over Guus, die nu ze ouder wordt (eigenlijk is), enorm aan het ruimen is. Het is echt niet meer alleen opruimen, maar ook werkelijk wegdoen. "Ik zoek een goed onderkomen voor een aantal zaken" is haar citaat. 
En ook dit keer ben ik enorm verwend.

Guus had twee geweldige lappen aan de muur hangen, waar we samen vaak naar keken, allebei gek van handwerken en met name van dit soort handwerken. De ene is een stoplap met in het midden de naam van de maakster geborduurd en de datum (16 april 1806 !) en daaromheen verschillende stoppen, geen eenvoudige zoals uit de Joppe-stoplap die ik aan het maken ben, maar dubbele stoppen en ook met verschillend materiaal oa. ook zijde. Ik heb geprobeerd dat zo goed mogelijk op de foto te zetten, maar het blijft een foto hè en op een grijzige dag genomen. Hij is echt érg mooi en verschrikkelijk oud natuurlijk 206 jaar! Hoeveel generaties zouden dat zijn? Guus heeft hem gekregen van haar moeder, die hem had van een vriendin die alleen op de wereld achterbleef en haar oma hem had gemaakt, zo iets, een ver-weg-en-lang-geleden verhaal. Hij is prachtig.

Maar dan die andere. Dat is een lap die bestaat uit voorbeelden van stukjes techniek die nodig waren bij het vervaardigen van onderhemden/nachthemden en zo. 

Ik heb nooit eerder een dergelijke lap gezien. Wel eens verschillende stukjes daarvan in bijvoorbeeld de 'souvenir de ma jeunesse' van mijn eigen oma, maar nooit een soort van merklap met allemaal van dat soort onderdelen aan elkaar. Hij is uit 1893, bijna het jaartal waarin mijn oma werd geboren (1898).
Kantjes ertussen, verschillende lettertypes bordurend, naaldplooitjes; nou ja: van alles en natuurlijk allemaal met de hand gemaakt. 








Misschien meldt zich iemand die dat wel herkent?

Ik ben er verschrikkelijk blij mee, heb ze opnieuw ingelijst en gehangen op een favoriete plek.

donkere dagen

Donkere dagen, herfst, wind, regen en alles wat daar bij hoort, heeft ook zo zijn voordelen: het is heerlijk om je in een boek te 'vergeten'. Al weer een tijd geleden wees mijn zus mij op een volgens haar 'geweldig' boek: "Met mest en vork" geschreven door Alma Huisken en van meer dan prachtige foto's voorzien door haar partner Doortje Stellwagen. 

Ik kan het iedereen aanraden en dus daarom dit blogberichtje.
Het is een kookboek, maar toch eigenlijk niet; een tuinboek, maar ook weer niet helemaal. Het is eigenlijk een logboek over de tuin die de beide dames beheren en bewerken De Groene Luwte geheten en gelegen in het noordelijke stuk van de provincie Groningen. Twee dames die in de binnenstad van Haarlem woonden en nu daar op de Groningse platteland hart en ziel verloren hebben aan hun lap(je) grond en dieren.

Natuurlijk is er ook een website en een blog en ook die zijn allebei geweldig.
Er zit alleen één nadeel aan dat hele boek: ik zou zó graag dan ook zo'n moestuin willen en nog veel meer tijd om van alles en nog wat te gaan uitproberen.