allemaal een beetje helpen

Wat was het de afgelopen dagen fantastisch weer ! We hebben de agenda's een beetje aangepast en zijn voor een aantal dagen naar ons huisje aan zee vetrokken. Zalig was het daar, veel zon, weinig wind en geen mist zoals in andere delen van het land.

Veel gewandeld hebben we, wat een weelde zomaar midden in de week vakantie vieren.

Ook aan zee was het super zacht. Er stond bijna geen wind, wat niet vaak gebeurt. 
Als we aan zee wandelen, maken we ons vaak nuttig door op een deel van de terugweg vuilnis te gaan rapen. Bij de verschillende strandopgangen staan grote kratten met de wervende tekst: doe mee !
Als we allemaal wat vuilnis mee nemen, dan houden we de boel sneller en beter schoon.
Veel mensen doen dat ook; dit keer liep de krat bijna over en dat voor het naseizoen!

Wij vonden aan de waterkant een capuchon van een windjack, behoorlijk vies, niet net daar gevallen dus. Die hebben we vrij gemakkelijk vol gekregen en met nog wat grotere plastic rommel erbij hebben we toch weer een aardig portie verzameld.

Een erg goed initiatief, waar we graag aan meedoen. 

voorwerk voor het voorjaar

Nu gepoot, betekent straks ervan genieten. 

Elk jaar denk ik in het najaar aan het poten van bollen, denken, niet altijd doen.

Dit keer was ik er op tijd bij: 200 crocussen en 75 andere soorten, geen tulpen, daar ben ik niet zo van. Ik ben een 'luie' poter. Staan die dingen er eenmaal in dan heb ik écht geen zin ze na de bloei weer op te graven. Geen tulpen dus, maar bollen die verwilderen.

Altijd weer vind ik de aantallen te weinig. Tweehonderd denk je, dat is toch behoorlijk wat, maar de praktijk leert dat dat toch steeds weer veel te weinig is. Ik poot ze niet volgens de instructie van 5 cm uit elkaar, Tuurlijk niet, geen gezicht, hier en daar een crocus. Dicht op elkaar en in dikke rijen. Op die manier werk ik er heel wat op een klein stukje weg. 

Van de week dus tóch nog maar wat bij halen, tóch nog hier en daar wat bijzetten. 

En volgend jaar wéér, ik heb de neiging en ik niet alleen, er in het voorjaar toch weer wat uit te schoffelen. :-)

fruit uit eigen gaard

Fruit uit eigen tuin, wat is er leuker dan dat. Ik prijs mezelf gelukkig met een tuin. inmiddels zijn we zo ver dat dat fruit ook echt geplukt en, deels, gegeten kan worden.

We hebben bij het huisje aan zee 7 (!) fruitbomen: een kers, twee perenbomen, twee keer pruim en twee keer appel. een deel van die bomen staat er voor het eerste jaar en daarvan mag een mens nog niet te veel verwachten, maar de stoofpeer, één pruim en de stoofappel (Zoete Ermgaard) staan er nu al weer een jaar of vijf. Wij hebben die gepoot in het eerste voorjaar dat we hier kwamen.

De pruim had ooit een kleine oogst; dit jaar zegge en schrijven zes (!) stuks, maar die zijn allemaal opgegeten door de vogels, of door wormachtig gespuis.....

De peer hebben we vorig jaar moeten ondersteunen, zó veel vruchten. Natuurlijk weet ik dat fruitbomen af en aan goede oogst geven, het ene jaar veel het andere jaar weinig, maar helemaal niets !!!! Dat is toch ergerlijk?  Nou ja, volgend jaar maar weer.

Maar dan die appel. Zoete Ermgaard is een heel oud ras. Doet het hier aan zee goed is ons gezegd en dat is ook zo. Zijn takken hangen, met als vorig jaar, vol ! Ook zij moeten worden ondersteund want hij is sowieso een miezerdje. De stam wil maar nauwelijks wat dikker worden.

Toch deert hem dat niet. Ook dit jaar dus een flinke oogst. 
Deze appels moeten na rijpen, wat betekent dat wij ze, een paar maanden zelfs, in de kelder bewaren en langzaam maar zeker verwerken in overheerlijke taarten en moes. Altijd weer een goede reden om nog eens een appeltaart te bakken. :-)

De andere appelboom, een Cox, staat er sinds dit voorjaar, maar hij heeft me niet teleurgesteld en toch vier (!) appels geproduceerd waarvan er twee de eindstreep hebben gehaald. Ik toon ze maar even. Eén met een klein plekje, maar vooruit. Prachtig toch ? Ze zijn inmiddels, met héél kleine hapjes en goed geconcentreerd, opgegeten. Heerlijk !

En dan nog even een soort die wij niet hebben: kweeperen. Van een van de buren hier kreeg ik zo maar een kist toen bleek dat ik meteen de soort herkende. Hij had er veel te veel, heeft ook een heel grote tuin en veel van deze bomen. Ik ben er blij mee: kweeperenjam is heerlijk!

nog een laatste zomerweekend aan zee

Zo mooi, zo stil......

alleen wat vogels (en in de verte wat mensen). 

een moestuin zou toch zó leuk zijn......

Een van mijn dromen is een moestuin. In een ver verleden, nog voordat er kinderen waren, hebben wij die ook gehad. Het kostte erg veel tijd en werk en nóg meer werk nadat er geoogst was, maar wij vonden het geweldig. We hadden het geluk dat onze schoonzus en zwager een tuin naast de onze hadden en wij dus voor elkaars tuin wat konden zorgen bijvoorbeeld, om maar eens iets te noemen, water geven.



Een moestuin moet een mens werkelijk áchter zijn eigen woonhuis hebben. Alleen dan is het te doen, wil je die tuin kunnen combineren met een gezin, de kinderen, een baan. En dan nog moet je het écht als hobby zien zitten. Het is gruwelijk arbeidsintensief. 



Na de verhuizing naar ons huidige dorp is de moestuin er niet meer van gekomen, er was geen plek meer achter het huis en inmiddels ook niet meer zo veel tijd. Maar jeuken blijft het. Grappig genoeg merkte onze oudste dochter juist vorige week op dat ze .... 'toch zo graag een moestuin zou willen...'. Zou ze toch een beetje ook op mij lijken? 

Het komt er niet van, zeker niet nu we ook nog ons huisje aan zee hebben en met een moestuin te verzorgen, kan een mens niet weg! 
Maar elk jaar weer kriebelt het.... 
Toen de jongste zus mij dus haar zaadjes toonde en ik meteen weer enthousiast werd, kreeg ik wat boontjes mee.... Kind, zet ze gewoon ergens in de siertuin, ik doe dat ook, meldde ze er nog bij.

En dat geschiedt.... 
Ik heb inmiddels de boontjes voorgetrokken, het werden al aardige planten en ze in de tuin gepoot. Nog een tweetal meegegeven aan een vriendin, die ook de kriebels kreeg. En nu ben ik om. 
Ook neergezet zijn nu al vast twee bloemkoolplantjes, twee spitskool en twee sla en niet alleen hier, maar ook in de tuin van het huisje aan zee. We zien wel wat er van komt!

zomaar een zonnige (winter)dag

De stoelen naar buiten, met dit zalige weer heb ik geen moeite om meteen naar buiten te gaan!

De malus zit nog vol met appeltjes van vorig jaar, de kramsvogels en koperwieken hebben daar dit jaar geen enkele behoefte aan...

In de stoel nog wel een dekentje, in mijn geval mijn schapenquilt.

Natuurlijk een zeer verzorgd kopje koffie...

                                          het breiwerk binnen handbereik....

het geweldige boek dat op dit moment gelezen wordt,

                                         een vriendin die later aanschuift,

 de schoenlappersplant, die in geen jaren zó uitbundig bloeide, 

                                         en uitzicht op de bakken met violen.

Ik hoop dat dit weer nog even blijft!

Dit bericht is vrij naar dat van de Tante van Tjorven (!)

Zo fijn die lente!

Klachten krijg ik: men ziet mij te weinig op dit blog verschijnen! Was het niet zo dat ik nu álle tijd had (!)?
Het kon toch niet zo zijn/blijven dat ik dan zó weinig geluid gaf.....
Ik heb beloofd mijn leven te beteren, in de hoop dan maar dat men mijn schrijfsels niet snel zat wordt.
In dat geval: gewoon een tijd niet meer lezen, ha ha.



Gisteren vanwege het mooie weer twee dingen gecombineerd: de fietsen achterop de auto geladen en naar Hattem gereden waar we in elk geval de expositie van Voerman Jr en Voerman Sr wilden zien. Maar voordat het museum open was, was er nog een flink deel van de dag te gaan en dus hebben we een schitterende fietstocht gemaakt langs de IJssel, dé rivier van Voerman Sr. 

Het is daar schitterend en maar liefst drie ooievaarsechtparen hebben we gezien.
Is dat nu niet écht lente?

op pad

Een aantal dagen vrij, helemaal vrij, betekent voor ons altijd dat er gewandeld dient te worden. Kan niet schelen wat voor weer het is, hup de paden op de lanen in.

Dit keer treffen we het geweldig met het weer, het is koud (4 graden) maar helder en de zon breekt af en toe door. Voor mij het ideale winterweer. Ik vind sneeuw echt maar één dag leuk.


We bouwen het wandelen op. Eergisteren 1 uur, gisteren 1,5 en vandaag zelfs 2,5 uur. We zijn hier nog twee dagen.... moet ik het voorrekenen hoever we komen of lukt dat wel? 
In dit jaargetijde lopen betekent ook hier dat we geen mens tegen komen, wel wat andere passanten maar niet veel meer dan dat.

Heerlijk vinden we dat, even het gevoel dat Nederland heel dun bevolkt is.

Langs zee teruglopend is de wind behoorlijk fel, we moeten ons echt verweren en er flink de pas in houden om niet tóch koud te worden. Dat lukt, met gloeiende wangen komen we weer thuis aan. 

En dan is het heerlijk om even de fik in de haard te steken

hoezo nat?

Ik meldde het hier eerder: we zitten in ons huisje aan zee. Laat dat nou staan op Goeree, hét eiland dat het afgelopen weekend de meeste regen van het hele land moest doorstaan. Het was bar en boos, de regen kwam met bakken uit de lucht. We konden niet veel anders dan binnen blijven, maar als dat moet met (gezellige) vrienden erbij, met de houtkachel aan, een voorraad hout er naast, twee weekendkranten, een goed boek, een breiwerkje én erg veel lekkers..... dan is dat toch best uit te houden hoor. 

We hebben ons prima vermaakt.

Inmiddels schijnt de zon weer en hebben we tóch nog buiten kunnen schilderen vandaag. Morgen verder.

Bij het huis staat een vuurkorf vol met heel grote dennenappels, die, als de zon erop schijnt, hun uiterste best doen nóg groter te worden en elkaar regelmatig de korf uit
stoten. Een heel grappig gezicht als opeens zo'n ding de korf uitspringt. 



Door al die regen zijn ze helemaal in elkaar gekrompen, ze houden hun jasje gesloten....
Maar kijk nou wat er vanmiddag in die zon opeens gebeurde: piepkleine paddenstoeltjes die zomaar gaan groeien.

Zo nat was het nou de afgelopen dagen. 

de laatste oogst

Had ik het in mijn vorig bericht nog over die geweldige nazomer, nu zitten we opeens middenin de herfst.

We zijn een weekje in ons huisje aan zee, een zogenaamde werkweek. Schilderen buiten (als dat nog even kan, waar het niet naar uit ziet...), de tuin winterklaar maken en hier en daar wat 'klusjes', naast natuurlijk luieren, de haardkachel aan en erbij gaan zitten en wandelen.

Eerst kwamen dit weekend nog vrienden langs en dus de laatste fruitoogst geplukt en verwerkt.
De peertjes gestoofd; de appels in een appelcake verwerkt.
Het vond gretig aftrek.

De perenboom had een stuk of 20 peertjes, niet al te groot, de appelboom iets minder appels. De boompjes zijn nog klein; de tuinder in het dorp hier meldde mij dat ik minstens vier (!) jaar geduld moet hebben wil er een beetje redelijke oogst komen.
Vooruit dan maar, op naar het volgende jaar.

een zomerse dag

Eindelijk zomer, we hebben er erg lang op moeten wachten. Eindelijk ook weer eens een dag waarop we, 's morgens vroeg al, wegvaren met het bootje naar de 'stille plas'. 
Op een vroege ochtend ziet dat er zó uit: 













Verder is er (bijna) absolute stilte. We zitten wel in de Randstad dus helemaal muisstil wordt het natuurlijk niet, maar toch.

Er wordt door man een hengeltje uitgegooid en de vangst is best goed:

 Uiteraard wordt de vangst weer vrijgegeven!

druk druk

De naam van dit blog is écht niet zomaar gekozen, het is een beetje mijn levensstijl. Ik ben altijd druk, soms met zaken waarvan een ander denkt, tsja, maar zo zit ik nu eenmaal in elkaar.

Naast de 'gewone' zaken zoals werken, kleinkinderen en het quilten en zo, zijn wij (de heer des huizes) en ik ook erg vaak bezig met ons huis. Ik meldde daarover al vaker. Maar zó lang niets op het blog laten horen, dat kán natuurlijk niet en dus maar even een verslagje van dingen van de afgelopen dagen.

Het schilderwerk in de gang beneden vlot echt erg goed, nog één deur mét lijst en twee muurtjes (die moeten weer glanzend wit). Maar in die gang stond ook ons handschoenenkastje, zal ik het zo maar noemen? Sjaals, mutsen, handschoenen, dat soort dingen zit er in. 



Het kastje is ooit vanuit een te slopen pand gered en is inmiddels voor de vierde keer in een ander kleurtje gezet.  Nu dus ook weer.

Het werk wordt gewoon in huis, middenin de kamer gedaan, wel zo gezellig :-)

O ja, en het paneel van de deur en de boven- en onderkant van de kast moeten nog wél in de donkere kleur, die ook in de deuren terugkomt. 
Het wordt weer prachtig!

En daarnaast is er ook nog gelopen. We proberen dat wekelijks te doen. Echt een flinke wandeling van een uurtje of twee. We hebben het geluk in een prachtige omgeving te wonen, dus vanuit huis wandelend, komt het altijd goed. 





Gisteren met regen van huis vertrokken, we zijn voor een bui niet bang en lopen in de regen is eigenlijk best fijn. Het moet niet te koud zijn en dat was het ook niet. Ook daarvan even een plaatje: 

als de lente eenmaal komt....

Ik zal niets nieuws vertellen als ik meld dat het snijdend koud is. De lente wil maar niet komen, al weken niet....
Daarom heb ik die maar naar binnen gehaald en mijzelf getrakteerd op dubbel tulpen, knispervers en prachtig van kleur. 

En om voor de lente, áls hij komt, helemaal klaar te zijn, ben ik hard aan het schilderen. De gang stond op de rol.... zes deuren en dan natuurlijk ook het houtwerk erom heen. Dat laatste is bij ons nogal wat; we hebben een huis uit de jaren dertig, prachtig hoor, maar dan kom je jezelf wel tegen bij dit soort projecten.

Om mijn zus te citeren toen ik haar van de week aan de lijn had: "Ben je nóg aan het schilderen?"

Ja dus, elke dag die dat maar toelaat, doe ik weer een stuk. Nog twee deuren en hun lijstwerk te gaan. En daarna alle panelen nét even een tint donkerder.

Ik laat even een stukje zien, van zalmroze gaan we naar 'kiezelwit' ofwel wit met een tikje blauw. Door de panelen van de deuren een tint donkerder te maken, wordt het allemaal wat minder saai ofwel mooier (vinden wij). 

En eigenlijk moet daarna het trappenhuis en de gang boven...... Nog niet helemaal zeker ben ik of ik meteen verder zal gaan, want áls die zon komt, dan ga ik er eerst eens een hele tijd gewoon in zitten! 

op tijd begonnen

Elk jaar neem ik me voor om toch vooral het voorjaar een handje te helpen en alvast wat planten binnen voor te zaaien en toch lukt mij dat zelden of worden de zaadjes niet echt geweldige plantjes. Ze hebben wél aandacht nodig hè en water en warmte. 
Omdat het dit jaar met het voorjaar maar echt niet wil opschieten (vandaag wéér sneeuw hier!!) heb ik nóg meer behoefte aan groen,  groen, bollen, viooltjes, uitlopende fuchsia's, enzovoorts. 

Op een engels tuinblog zag ik een enorm handige tip en nu ben ik op tijd met het zaaien van de stokrozen. Ik zaaide ze eerder in eierdozen, best handig hoor maar toch uiteindelijk een beetje drassige natte toestand. Nee, dan die Engelsen: stop die zaadjes nu niet in de dozen maar in de lege eierschalen. Als de plantjes dan groot genoeg zijn om te verspenen of meteen te planten dan kan dat mét schaal en al (een beetje extra kalk kan alleen maar goed zijn) en de drassige substantie van die dozen is verleden tijd. 
Een wereldtip toch? 

Ik heb de eieren niet verspild hoor, door de verjaardag vorige week werd er veel taart en ander lekkers gebakken en had ik lege eierschalen genoeg. 

even was het lente

Toen wij weken geleden ons bezoek aan Assen planden, was het niet te voorzien dat het juist die twee dagen LENTE zou zijn. Het was opeens 17 graden. We hebben schitterende wandelingen gemaakt o.a. een door (of over) het Hingstveen. 
Van alles was er opeens te zien, een blauwe kiekendief met zijn mevrouw, die de kolder al behoorlijk in het lijf hadden; een kievietspaar dat ook heel 'gezellig' deed; vlindertjes die vonden dat het warm genoeg was; maar ook een pad op wereldreis. 


Mijn vriendin heeft van die laatste een foto gemaakt; Leo pakte het beest zó van het pad op en heeft hem uiteraard weer veilig neergezet een stukje verderop. 

En opeens is het dan weer helemaal over en ziet de wereld er op 10 maart 2013 zó uit: 

Vlieland met windkracht 10

Al vaker ging ik met mijn zussen op pad en vertelde ik daarover op dit blog. Dit keer ging ik met beide zussen én hun dochters en één dochter van mij (de andere kon écht niet mee...) een lang weekend naar Vlieland, klein maar erg fijn. Met zes dames op pad..... dat kan alleen maar leuk worden en dat werd het ook. We hebben alle soorten van weer gehad van zon op vrijdag, regen op zaterdagochtend, maar écht weer zon 's middags, en een flinke storm op zondag met windkracht 10 (er werd hier en daar zelfs 11 gezegd). We hebben heerlijk gegeten; heerlijk geslapen (wat voor de jonge moeders onder ons een ware luxe is!), heel veel bijgepraat, ontzettend gelachen en ook heel veel gehandwerkt. Dat kan niet anders met zulke handvaardige meiden. We vielen op in het hotel, zo'n breiend en hakend clubje; er werd zelfs geprobeerd een bestelling te plaatsen, maar die bestelling is niet opgenomen... 

windkracht 10

Ook aan de conditie is gewerkt: gefietst natuurlijk en het eiland is écht heuvelig, dus de beenspieren waren werkelijk nodig; gewandeld langs het wonderschone strand, maar ook is er een sessie yoga gevolgd. 
Dat lijkt zo eenvoudig, zo gemakkelijk, zo helemaal geen sport, maar waarom heeft een mens dan later die dag (dagen) zoveel spierpijn? 

Op zondag was er nog een tocht met de Vliehorstexpres. Een tocht van 18 kilometer naar het drenkelingenhuisje helemaal westelijk op het eiland. Daar, bij échte storm,  met wind die je bijna omver blies, waren we getuige van een huwelijksaanzoek. Echt een waarbij de man met de knieën in het zand boven de wind uit luidkeels riep: "Patries: wil je met me trouwen?". Geweldig toch? 

nog net op tijd

Opeens is het dan half november en staan die zakken met bollen al weer een paar weken klaar om in de grond gezet te worden. Opeens moet ik haast gaan maken. De vorst zit nog niet in de grond maar dat zal niet lang meer duren. 
Elk jaar weer sinds we het huisje-bij-de-zee hebben gaan er een flink aantal bollen de grond in en toch denk ik elk voorjaar: daar moeten er nog wat en daar... 




Een paar honderd crocusjes is niets, ze moeten lekker dicht op elkaar staan en in een dikke rand en dan opeens is de zak al weer leeg. Terwijl ik bij het kopen denk: vier honderd crocussen (!) is dat bij het planten toch vaak erg weinig. 


Dit jaar een flinke zak narcissen, tulpen die ik cadeau kreeg en wat wilde hyacintjes (blauw/paars natuurlijk).
Ze zitten erin. 

Volgend jaar moet tóch hier nog wat en daar ook.....

de herfst is echt mooi

We móeten altijd even de prachtige herfstkleur van de bomen bewonderen. Dat kan bij ons bijna om de hoek, maar nóg leuker is dat weer eens even verderop te zoeken. 

Dit keer maakten we een flinke fietstocht in de buurt van Putten, Garderen, Stroe en Ermelo. Meer dan prachtig daar. Kijk nou eens.

Al die prachtige paddenstoelen waarvan ik de naam werkelijk niet weet maar waarover ik kortgeleden nog een artikel las dat onze oosterburen erg graag ons bezoeken en dan tassen vol mee naar huis nemen. Daar wordt nog op school geleerd welke soorten eetbaar zijn. 



En dan nog even deze: die won de 'prijs van de dag'.