dinsdag 8 juli 2014

Daar is ze dan: Elin Jacoba Machteld

Eindelijk, daar is ze dan. Na twee dagen méér dan 40 weken was ze er dan toch opeens.

Op 2 juli is geboren ELIN JACOBA MACHTELD, 's morgens om 11.30 uur, gewoon lekker thuis, 3560 gram en een bos donkere haartjes. 
Wat een wonder is de geboorte van zo'n klein mensje.

We zijn er allemaal zielsgelukkig mee!

Deze foto is vanochtend genomen. Het wurm is nog geen week oud maar kijk nou toch eens wat ze wijs uit haar oogjes kijkt..... Of zie ik dat alleen maar door die roze wolk die nog om ons heen hangt? 

dinsdag 1 juli 2014

jurken zónder knoopjes

Voor Lene zou ik zomerjurkjes maken. Aangezien deze dame een uitgesproken mening heeft over wat ze wél en niet aan wil, was er vooraf overleg.
Met Lene natuurlijk: vind je de stof mooi, maar ook met haar moeder: welk model doen we ?

Die beide zaken besproken én door Lene goedgekeurd en dus kon ik aan de slag. Heerlijk om te doen, het is allemaal nog zo lekker klein van maat (104 !) en het resultaat wordt schattig.









Het blauwe jurkje maakte ik van de stof van een bloes van haar tante, niet echt goed te zien op de foto, een broderie van witte bloemetjes op blauw.



De stippeltjesjurk was helemaal goed, maar dan de volgende. Mooi hoor, maar ik wil géén knopen en dus doe ik hem NIET aan.
Marjolein merkte nog fijntjes op dat zij 'dat toch had gezegd...'.
  
Maar de jurk had ook geen knoopjes, althans niet aan de hals, ook daar was gezorgd voor elastiek. Hij kon zó over het hoofd aan. Wie bedenkt nu toch dat die beeldige knoopjes op het manchet, écht ook knoopjes waren en dus....

Ik heb ze er van af gehaald, de mouwen laten bloezen en dus alleen voorzien van een minuscuul zoompje.
Zó veel beter vond Lene.

Dat wordt nog wat met die dame! Ppppffff.....

zaterdag 28 juni 2014

nagellak

Het is heerlijk weer en dus worden er door Lene's moeder en door mij slippers of zo gedragen. Lene ziet álles en dus ook dat onze nagels zijn voorzien van nagellak. "Dat wil ik ook Oma....". 

Later bleek dat ze dat eerder ook aan mama had voorgelegd maar die had het een beetje afgehouden en was op een ander onderwerp overgegaan. Heel veel eerder had Lene al eens twee grote tenen met lak gemogen.

Ik twijfelde ook een beetje...... "Ik vind het zo móói....!", meldde Lene, die vaak heel goed weet hoe ze sommige zaken voor elkaar moet krijgen.

Op mijn antwoord dat ik niet zeker wist of mama dat een goed idee vond, antwoordde onze wijsneus: "kom we doen het, ze is er nu toch niet".

En ja, wat doe je dan.... 

woensdag 28 mei 2014

werk in uitvoering

Terugkomend van vakantie, of eigenlijk is het beter te zeggen, tijdens een vakantie, bedenk ik altijd een lijst met klussen die ik ná die vakantie wil gaan doen.

Een van die zaken was het afmaken van het schilderwerk in de gang boven. Eerder deed ik al de gang beneden, eerder meldde ik al dat we een huis hebben met heeeeel erg veel houtwerk, maar o zo mooi. Ik val in herhalingen, maar ga ervan uit dat geen bericht lange tijd, ook niet echt leuk is. 





We doen het schilderwerk allemaal zelf en ik kan melden dat het er allemaal écht top uitziet. We kunnen het! Ik vind het eigenlijk enig werk en mijn man en ik hebben ook in dat soort zaken de taken goed verdeeld. Hij doet het echt zware werk en ik doe de rest waaronder ook die kwast hanteren.

Nog een dag of twee, drie, schat ik in. Dan is ook die klus weer geklaard. en dat gelige stukje muur dat hier nog zichtbaar is, is inmiddels al weer spierwit. 


zaterdag 24 mei 2014

even een rokje

Nu er twee nieuwe kleinkinderen aankomen willen we rond de geboorte van die twee niet te ver van huis zijn, we zouden nog eens nodig kunnen zijn........ 

En dus gingen we nu al even, een dikke week naar Toscane. De weerberichten waren ronduit geweldig en bij het overpeinzen wat er mee moest, kwam ik tot de conclusie dat een 'flodderrokje' toch echt ook nog wenselijk zou zijn.


Waar ik vooral bij Jo Chapeau het een na het andere moois zie langskomen en het gevoel van 'ik moet toch ook werkelijk eens wat vaker achter de naaimachine' al heel lang sluimert, was de keuze snel gemaakt. 








Met een vriendin een lapje (eigenlijk twee) gekocht, echt een gemakkelijke soort, die niet geweldig kreukelt. Hij moest mee in de koffer kunnen en daar aangekomen diende ik er niet als een gekreukelde krant uit te zien....

Het is gelukt, erg leuk om dat weer eens te doen.


Het smaakt naar meer. Inmiddels is er al een tweede variant gemaakt en bleek ik nog wat lapjes in de lappenmand te hebben liggen die toch ook de moeite van een rok of jurkje waard zijn.

Zo fijn, veel vrije tijd. 

Toscane overigens was natuurlijk geweldig. Ik toon twee sfeerfoto's.

zaterdag 10 mei 2014

zo zoet (aandoenlijk)

Dit blog is er ook een beetje voor om te pronken met mijn kleinkinderen. Ik weet dat meerdere (vaak anonieme) volgers juist daarom af en toe eens even kijken.

En deze foto moet dan écht even worden getoond.

Ik zeg altijd maar zo...... Opa's en Oma's zijn zó vermoeiend!

woensdag 7 mei 2014

zomaar een nieuwe aanwinst



In vroeger jaren, het klinkt wel erg oud, waren mijn man en ik dól op het afstruinen van rommelmarkten, het bezoeken van veilingen en het vinden van geweldige brocante-adressen.

Maar er komt een moment dat het huis vól is, dat alles wat je je maar wensen kan, er écht wel is en dat we dus daarmee stopten.

Ergens rond die tijd kwamen we in het bezit van ons huisje aan zee en toen bleek pas goed hoeveel we 'dubbel' hadden. Veel daarvan kwam daar erg goed van pas.
In het huis zat bij de inventaris gewoon, wit, servies. Niets mis mee maar ook werkelijk niets bijzonders. Prima voor een tweede huisje en heel goed te combineren met wat dan ook.

Wat schalen kwamen we tekort en laten die nou net nog ergens in een kast staan.....
Ze komen prima van pas. 

Alleen een dekschaal stond nog op het verlanglijstje.... Fijn, we mochten weer wat rondkijken. En laat er nou in het dorp een nieuwe brocante komen met.... inderdaad die schaal. Boffen toch ! Puntgaaf en hij past zo beeldig.......