Het wordt hoog tijd iets over de voortgang van mijn quilt te melden. Het weer doet uitermate zijn best zo lang mogelijk winterig/herfstig te zijn en dus zit de vaart er bij mij nog goed in. Het is vaak veel te koud om ook maar wat buiten te doen en dus schieten de vierkantjes door mijn handen. Ik meldde al eerder dat (nog) niet helemaal goed is uit te rekenen uit hoeveel stukjes de quilttop uiteindelijk zal bestaan. Daarvoor is nodig dat ik een beetje voorraad heb én dan kan kiezen hoe ik de diverse kleuren van de lapjes zal gaan neerleggen en aan elkaar zetten.
Eerst dus productie draaien ....
En dat is de afgelopen tijd gebeurd. Ik heb er nu meer dan 200!
Waar 600 stukjes mijn eerste schatting was, is dat dus pas een derde, maar toch. Het wordt al echt wat. Ik ben zeer in mijn nopjes met de stofjes die het uiteindelijk zijn geworden en bij het groeien van de stapeltjes wordt ook mijn enthousiasme groter.
Toch zou buiten zitten met het spul ook heel fijn zijn.
en werkelijk erg mooi geworden!
Ook de rest van de gang is zo goed als af, even nog een paar puntjes op de i (drempels lakken, nog twee kleine muurtjes een nieuwe witte laag) en dan gaan we door naar het volgende project.
Al weer ruim een jaar geleden heb ik mijn fulltimebaan omgezet in een parttime baan en daardoor heb ik geweldig veel meer tijd om leuke dingen te doen; ik zeg wel eens "dat had ik jaren eerder moeten doen".
Om dat te vieren nodigde ik mijn beide dochters uit een paar dagen met mij naar Rome te gaan en die uitnodiging werd meteen geaccepteerd......
Er zaten een paar kinken in de kabel, van zwanger zijn en/of nog borstvoeding geven, maar nú kon de tocht werkelijk worden gemaakt.
We hebben genoten, gelachen, slap gelegen, gewinkeld (veel en geweldig!!), heel veel gezien en zalig gegeten!
Het was een meer dan geweldige reis ook omdat het heel lang niet meer was voorgekomen dat we zó lang alleen maar met ons drieën (zonder hun vader, hun mannen, de kleine kindertjes) waren en alle tijd hadden om een boom op te zetten of juist niet, te luieren, te winkelen en diepe gesprekken te voeren.
Het was geweldig!
Er was maar één conclusie mogelijk na deze reis: volgend jaar moeten we weer !
Misschien iets dichterbij? En: we zijn er nog niet helemaal uit wie dan de beurt heeft om te betalen.....
Wat was het een geweldig mooie dag de kroningsdag; met beeldige jurken, zó zonde dat die maar één dag aan hoeven en zonder een enkele smet.
Natuurlijk ben ook ik nog over de vrijmarkt hier in het dorp gelopen. Ik ben niet zo'n grote verzamelaar als mijn beide zussen, ik vind ons huis al veel te vol, maar neus toch graag in de hoop wat aardigheidjes voor met name de kleinkinderen te vinden. En dat is weer gelukt.
Ik ben gék op doosjes, kistjes, blikjes en mijn oog viel direct op een schattig klein blikje, 10x5 cm waarin ook nog eens een piratenspelletje bleek te zitten. Geweldig leuk met drie verschillende dobbelstenen en een piraat én het bijbehorende boekje.
Ik kan niet wachten tot die kindertjes groot genoeg zijn om het met me te spelen.
Daarnaast nog een paar boeken, één waaruit een mens heel veel leuke ideeën kan opdoen om de kinderen te vermaken. Ik kan het aan de moeders van de kinderen nog wel eens uitlenen....
Van de 'vangst' van vorig jaar toon ik nog even het kistje dat ik toen kocht en waarmee ik nu met Lene én met Bart enorm plezier heb. In dat kistje zitten houten aankleedpoppen die met een grote houten naald en draad kunnen worden voorzien van hun kleding. Met naaien/borduren kan een mens niet vroeg genoeg beginnen !
De naam van dit blog is écht niet zomaar gekozen, het is een beetje mijn levensstijl. Ik ben altijd druk, soms met zaken waarvan een ander denkt, tsja, maar zo zit ik nu eenmaal in elkaar.
Naast de 'gewone' zaken zoals werken, kleinkinderen en het quilten en zo, zijn wij (de heer des huizes) en ik ook erg vaak bezig met ons huis. Ik meldde daarover al vaker. Maar zó lang niets op het blog laten horen, dat kán natuurlijk niet en dus maar even een verslagje van dingen van de afgelopen dagen.
Het schilderwerk in de gang beneden vlot echt erg goed, nog één deur mét lijst en twee muurtjes (die moeten weer glanzend wit). Maar in die gang stond ook ons handschoenenkastje, zal ik het zo maar noemen? Sjaals, mutsen, handschoenen, dat soort dingen zit er in.
Het kastje is ooit vanuit een te slopen pand gered en is inmiddels voor de vierde keer in een ander kleurtje gezet. Nu dus ook weer.
Het werk wordt gewoon in huis, middenin de kamer gedaan, wel zo gezellig :-)
O ja, en het paneel van de deur en de boven- en onderkant van de kast moeten nog wél in de donkere kleur, die ook in de deuren terugkomt.
Het wordt weer prachtig!
En daarnaast is er ook nog gelopen. We proberen dat wekelijks te doen. Echt een flinke wandeling van een uurtje of twee. We hebben het geluk in een prachtige omgeving te wonen, dus vanuit huis wandelend, komt het altijd goed.
Gisteren met regen van huis vertrokken, we zijn voor een bui niet bang en lopen in de regen is eigenlijk best fijn. Het moet niet te koud zijn en dat was het ook niet. Ook daarvan even een plaatje:
We waren even een weekje weg, zalig. Thuiskomend lag er naast de stapel kranten en de gewone post ook nog een wat dikkere envelop, waarop ik onmiddellijk het handschrift, maar ook de stijl, van mijn zus ontdekte. Heerlijk post, en nog leuker is gezellige post!
Eerst de vakantiezooi opgeruimd; een wasje aangezet, de kachel hoog, een kopje thee en dán pas die envelop openen, want voor leuke post moet een mens wel eerst lekker gaan zitten. Dat openen en lezen kan niet in haast gebeuren.
De verpakking was alleen al leuk: op de envelop was aan twee zijden gestempeld met het mopshondjesstempel.
Binnenin zat er nóg een envelop, gemaakt van een bladzijde uit een kookboek waarop heerlijke koekjes stonden afgebeeld (ik ben enorm van koekjesbakken). Die envelop was van een prachtige sluiting voorzien: twee splitpennen met heel kleine rubberen appeltjes, verschillend van kleur. En dan daar weer in zat een gevilt hartje, prachtig afgewerkt met een kransje van bloemetjes erop, heel fijntjes, heel mooi gemaakt, echt schitterend, met een ringetje eraan waardoor het goed ergens aan is te bevestigen. Geweldig mooi, temeer daar ik ook nog eens heel erg fan ben van kransen, de vorm van kransen, maar ook kransen in allerlei soorten en maten.
Dat is nog eens leuk thuiskomen! Ik ga een mooi plekje bedenken om het hartje aan te bevestigen.
Bakken vind ik heerlijk, niet alleen het resultaat, maar ook het bakken zelf. Eigenlijk nóg leuker dan koken. Vooral op een zaterdagmiddag als de boodschappen in huis zijn, de was draait en het weekend nog grotendeels voor je ligt; die geur van zelfgemaakte koekjes of taart.... heerlijk. Ouderwets genieten.
Ik maak geen taarten belegd met marsepein; geen cupcakes; maar erg graag gemakkelijke recepten die anderen het idee geven dat ik daarvoor een hogere culinaire opleiding heb afgerond, wat natuurlijk helemaal niet zo is!
Ik ben altijd op zoek naar recepten die super eenvoudig zijn én super lekker.
Dat is het geval met deze brownietaart; het basisrecept komt van Rens, mijn schoonzoon.
Ik geef het graag door:
Voor een bakvorm van 18x28 cm:
100 gram wal-, hazel- of peccannoten (of een mengsel)
100 gram gedroogde abrikoosjes
80 gram chocolade (+ 70%)
scheutje amaretto of rum
75 gram boter
mespunt zout
2 eieren
200 gram fijne kristalsuiker
80 gram zelfrijzend bakmeel
Kom we gaan eraan beginnen, zou zij zeggen:
Noten grof hakken, abrikoosjes klein snijden. Oven op 180*.
Smelt de chocolade en de boter samen au bain marie. Klop het zout, de eieren en de suiker erdoor, bakmeel erdoor scheppen en daarna de abrikozen en de noten én een scheut amaretto.
Bakpapier in de vorm, laat de randen omhoog staan dat worden gemakkelijke handvatten. Beslag erin en 30 minuten in de oven.
Serveren in vierkantjes met eventueel wat slagroom. Stel dat hij niet meteen op is, de dag erna of daarná wordt hij alsmaar lekkerder.
Wat was het een geweldig mooie dag de kroningsdag; met beeldige jurken, zó zonde dat die maar één dag aan hoeven en zonder een enkele smet. 
Daarnaast nog een paar boeken, één waaruit een mens heel veel leuke ideeën kan opdoen om de kinderen te vermaken. Ik kan het aan de moeders van de kinderen nog wel eens uitlenen....
Naast de 'gewone' zaken zoals werken, kleinkinderen en het quilten en zo, zijn wij (de heer des huizes) en ik ook erg vaak bezig met ons huis. Ik meldde daarover al vaker. Maar zó lang niets op het blog laten horen, dat kán natuurlijk niet en dus maar even een verslagje van dingen van de afgelopen dagen.
We waren even een weekje weg, zalig. Thuiskomend lag er naast de stapel kranten en de gewone post ook nog een wat dikkere envelop, waarop ik onmiddellijk het handschrift, maar ook de stijl, van mijn zus ontdekte. Heerlijk post, en nog leuker is gezellige post!
Eerst de vakantiezooi opgeruimd; een wasje aangezet, de kachel hoog, een kopje thee en dán pas die envelop openen, want voor leuke post moet een mens wel eerst lekker gaan zitten. Dat openen en lezen kan niet in haast gebeuren.
Binnenin zat er nóg een envelop, gemaakt van een bladzijde uit een kookboek waarop heerlijke koekjes stonden afgebeeld (ik ben enorm van koekjesbakken). Die envelop was van een prachtige sluiting voorzien: twee splitpennen met heel kleine rubberen appeltjes, verschillend van kleur. En dan daar weer in zat een gevilt hartje, prachtig afgewerkt met een kransje van bloemetjes erop, heel fijntjes, heel mooi gemaakt, echt schitterend, met een ringetje eraan waardoor het goed ergens aan is te bevestigen. Geweldig mooi, temeer daar ik ook nog eens heel erg fan ben van kransen, de vorm van kransen, maar ook kransen in allerlei soorten en maten.
