Bart wordt groter

Onze kleinzoon Bart is inmiddels 5,5 maand en dus mag hij al wat 'vast' voedsel, een fruithapje. Dat vindt hij, na het eerste aftasthapje......., eigenlijk bijna altijd erg lekker. Zó lekker dat hij soms wat erg enthousiast wordt en het spul bellenblazend er weer uit werpt.

Een slab is dus noodzaak. Dochter 1 kreeg ooit voor Lene van een vriendin een slab kado van een duur kindermerk. Het ding kostte een flinke som geld en ik dacht onmiddellijk dat ik dat op een achternamiddag tussen het schillen van de aardappelen door (zal ik maar zeggen) zó gedaan had.  Dat was ook zo.

Voor Lene maakte ik er een paar. Badhanddoek van de HEMA in een leuke kleur, biaisband in een gezellig motiefje, klaar. Uit één handdoek maak je twee slabben. Er lag nog wat van die halve handdoeken en dus nu voor Bart ook maar eens twee gemaakt. Mooie gelegenheid om ook het mannetje weer eens aan jullie te tonen.

een naaldenboekje

Van mijn Oma had ik, via de naaidoos van mijn moeder, al jaren in gebruik het door haar gemaakte naaldenboekje dat was voorzien van het wapen van Amsterdam. Helemaal geen bijzonder ding, maar wél handig. Het was inmiddels behoorlijk versleten en door het blog van Marijke en de mooie letter M, die daar haar keurmerk is, ontstond het idee het naaldenboekje te vervangen.

Aan beide kanten heb ik mijn initialen geborduurd in lavendelblauw (dmc 792) en appeltjesgroen (dmc 472).

Natuurlijk een mooie paspel erom heen,

kleine lusjes gemaakt van koordjes en de sluiting compleet gemaakt met twee staafjes van paarlemoer.

De binnenkant heeft een lavendelblauwe bloemetjesvoering en er zijn vier 'blaadjes' gemaakt van wit vilt voor de verschillende naalden.

Echt erg handig en mooi vind ik.

een tas voor naar kantoor

Een van mijn favoriete blogs is het blog van Elisanna en eigenlijk moet ik daar niet meer dan ééns per maand naar kijken, alhoewel dat misschien ook nóg meer zou betekenen: wat doet zij veel en moet ik niet eens een beetje opschieten? Hoe krijgt iemand met 4 'kapoenen' zóveel productie voor elkaar en ook nog zó mooi gemaakt?

Hoe dan ook.



Dit keer beschreef ze tassen (van Happy in Red) die toch écht heel handig en leuk waren. En terwijl ik dat las dacht ik aan mijn dagelijkse gang naar kantoor met een linnen tasje van het een of andere accountantskantoor. Dat kon toch werkelijk ook niet.

Aan de slag. In de lappenmand zat nog genoeg leuke stof en inderdaad de tas was werkelijk snel gemaakt. Ik heb het mijzelf niet gemakkelijk gemaakt, want een extra paspel toegevoegd, véél mooier natuurlijk, én de tas voorzien van een handig binnenzakje.




Ik loop/fiets er zo toch veel leuker bij?
Ga er nog een paar maken. Ken een paar vriendinnen die dat vast weten te waarderen.

een quilt

Al eerder meldde ik dat veel van mijn vrije tijd op dit moment besteed wordt aan het maken van een quilt voor Dochter 2. Ik ben een van die quiltsters die dat ook echt nog allemaal met de hand doet. De naaimachine komt er werkelijk niet aan te pas. Ik leerde het vak van haar, maar ben uiteraard (nog) lang niet zo goed als zij is, als ik dat niveau al ooit bereik. Maar toch...  het door mij gemaakte 'spul' mag er best wezen. 

Een van mijn eerdere quilts toon ik hier. Hij is alweer een aantal jaren geleden gemaakt naar aanleiding van gratis schaaplapjes, die toen cadeau gedaan werden bij een woontijdschrift. Die lapjes, een stuk of zes, waren het begin en daarbij heb ik al die andere lapjes gezocht.

Deze was voor Dochter 1.

Elke quilt heeft een naam en bijbehorend etiket:

Natuurlijk moet ook de achterkant de moeite van het aanzien waard zijn. Dat gebeurt alleen al automatisch doordat de quiltpatronen uiteraard ook de achterkant sieren, kijk naar de schapenkoppen die ik daarvoor maakte, maar deze quilt heeft aan de achterkant ook nog een middenbies.

De quilt is ter grootte van een ruim eenpersoonsbed en is heerlijk warm. Het maken van zo'n quilt duurt even, maar dan heb je ook wat.

koperwieken en zo

In onze tuin staan twee malusbomen. Die staan er omdat ik dat dé boom vind. Het hele jaar door heeft een mens daar plezier aan. In het voorjaar prachtig frisgroen blad en wonderschone bloesem waarna al snel die bloesem verandert in klene appeltjes die in de loop van het jaar steeds roder worden en natuurlijk groter. Niet veel groter overigens dan een flinke knikker.
Die appeltjes houden stug vol totdat elk jaar weer in de echt winterse dagen de vogels ze ervan af eten. Dat zijn dan niet alleen de merel, koolmees, pimpelmees, vink, maar ook en dat is elk jaar weer een echt spektakel, de koperwiek en kramsvogel.
Die komen meestal gezamenlijk en ook altijd met een flink deel van de familie.

In een paar dagen tijd wordt eerst de ene boom volledig kaal gevreten en nauwelijks de andere. Maar zodra de ene leeg is zit men massaal in nummer twee. Erg leuk is te zien dat de kramsvogel eigenlijk de baas is, daarna de kperwiek en tenslotte de merel en de overige kleintjes.

Wél maken ze er een bende van.

Want appeltjes op de grond die worden écht niet aangeraakt. Die zijn pas aan de beurt als er écht niets anders meer is in de wijde omgeving. De merel is iets minder kieskeurig en zolang aan hem geen plek op de tak wordt gegund, eet hij dan maar de afgevallen restjes....

gevonden

In een van de laden van mijn, ik zal het maar noemen, handwerkladenkast vond ik, op zoek naar borduurlinnen, ook nog een door mijn moeder vervaardigd stel bandjes, die ooit nog eens op een handdoekje of wat dan ook zouden hebben kunnen pronken. Daar is ze niet meer aan toegekomen en dus liggen ze sinds al weer een aantal jaren bij mij in een vergeten hoekje. Toch zonde.

Dat en het idee dat er werkelijk eens een nieuwe zak gemaakt moest worden voor mijn tot op de draad versleten en ook al meer dan 30 jaar oude, knoflookbolletjeszak (is dat niet een mooi wordfeudwoord?).

Aan de slag, het was er echt weer voor, superkoud buiten, zeer veel zon binnen en lekker warm.

Na een flinke wandeling achter de naaimachine: heerlijk.

Ik ben al wel uitgelachen door Dochter 1: een zakje voor de bolletjes knoflook; ja, daar zullen velen behoefte aan hebben, een gát in de markt.

Ik denk het ook...... zeker zo'n gezellige zak.

Uit dochters naaivoorraad heb ik het biaisband gehaald;

een beetje naaister maakt zelf haar paspelband toch?

gewichten

Nee, ik moet het eerlijk toegeven: het was niet mijn idee, maar van haar. Bij het zien van dat bericht vond ik het zo'n weergaloos goed idee dat ik het heel merkwaardig vond dat ik daar zelf niet ook al eens op was gekomen. Hoe vaak heb ik niet behoefte aan een soort van gewicht(je).

Hoe vaak gebruik ook ik een beker, stapeltje schotels of een ijzeren gewicht? Dit was de oplossing die ook nog eens geweldig leuk is.

In de lappendoos zat echt genoeg en van alle door mij gebruikte lapjes, ken ik nog de herkomst en weet ik nog wat ik er ooit van maakte. Een jurkje voor Dochter 1, een bloesje voor Dochter 2, een lapje dat ik van haar kreeg, een lapje van een bloes voor mij, aan al die stukjes zit eigenlijk een verhaal. Zo gezellig, zo'n stapeltje op je werktafel.